Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/27904 K.2023/9975

Dosya incelenerek gereği düşünüldü: Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: 1.Sanık ...'ın şikayetçi ...'a karşı mala zarar verme ve şikayetçi ...'a karşı basit yaralama suçları yönünden kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 73. maddesinin 4. fıkrasında.

"Kovuşturma yapılabilmesi şikâyete bağlı suçlarda kanunda aksi yazılı olmadıkça suçtan zarar gören kişinin vazgeçmesi davayı düşürür ve hükmün kesinleşmesinden sonraki vazgeçme cezanın infazına engel olmaz." hükmüne yer verilmiştir. Maddedeki düzenlemeye göre, kovuşturması şikayete bağlı suçlarda hüküm kesinleşinceye kadar şikayetten vazgeçme kamu davasının düşürülmesi sonucunu doğurduğu nazara alındığında mahkemenin kabul ve değerlendirmesinde usulsüzlük bulunmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 2. Sanıklar hakkında konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan hükümlere yönelik sanık ...'ın ve O yer Cumhuriyet savcısının temyiz istemlerinin incelenmesinde Dosya içeriğine göre sanığın diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak.