Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/27965 K.2024/7735

I. Sanık ...'nun Mahkemenin 16.06.2014 Tarihli ve 2010/410 Esas, 2014/436 Karar Sayılı Kararına İlişkin Temyiz İstemi Yönünden

Sanığın 25.07.2019 tarihli dilekçesindeki anlatımından temyiz başvurusu ile birlikte eski hâle getirme isteminde de bulunduğunun anlaşılmasına, eski hâle getirme isteği hakkındaki karar verme yetkisinin, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 42/1. maddesi uyarınca Yargıtayın ilgili dairesine ait olmasına göre, Mahkemenin 01.08.2019 tarihli ve 2010/410 Esas, 2014/436 Karar sayılı ek kararının kaldırılmasına karar verilerek yapılan incelemede;

Yoklukta verilip, 07.12.2018 tarihinde usulüne uygun şekilde tebliğ edilen kararı 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 310. maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süreden sonra 25.07.2019 tarihinde temyiz eden sanığın temyiz istemi ile yerinde görülmeyen eski hale getirme isteminin, aynı Kanun'un 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

II. Sanıklar ... ve ... Hakkında Mahkemesinin 19.01.2021 tarihli ve 2019/398 Esas, 2021/45 Karar sayılı Kararı ile Kurulan Hükümlere İlişkin Temyiz İstemleri Yönünden

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun’un 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun’un 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteklerinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle ve hükmedilen cezanın türü ve süresine göre sanıklar müdafiinin duruşmalı inceleme isteminin, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı Kanun'un 318. maddesi uyarınca reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü: