Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/28504 K.2025/9460

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanığın katılanın evinin bodrum katında bulunan deposunun kapısını anahtarla açıp girerek gerçekleştirdiği eylemininin, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h kapsamında kalan suç ile birlikte aynı zamanda 5237 sayılı Kanun'un 142/2-d kapsamında kalan hırsızlık suçunu da teşkil ettiği, sanığın 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h,d maddelerine göre cezalandırılmaları gerektiğinin gözetilmemesi, sonuca etkili olmadığından ve sanık hakkında, soruşturma aşamasında katılanın zararını karşılaması nedeniyle, hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulandığı hüküm fıkralarında uygulama maddesinin 5237 sayılı Kanun'un 168/1. maddesi yerine 168. maddesi olarak eksik gösterilmesi, mahallinde tamamlanabilir eksiklik olduğundan, bozma nedeni yapılmamıştır.