Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/29563 K.2024/2208

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi uyarınca temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının, 11.04.2023 tarihli ve 2023/21421 Esas No.lu iddianamesi ile, sanık hakkında katılana ait iş yerinden olay günü gündüz vakti bir miktar para çalması şeklindeki eylemi nedeniyle hırsızlık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h, 53,58 ve 63. maddeleri gereğince cezalandırılmasına karar verilmesi istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. İstanbul 26. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.05.2023 tarihli ve 2023/297 Esas, 2023/323 Karar sayılı kararı ile sanığın hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h maddesi uyarınca 8 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, sanık hakkında aynı Kanun'un 53. maddesi gereği hak yoksunluklarının uygulanmasına, aynı Kanun'un 58. maddesi uyarınca cezanın ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve 5271 sayılı Kanun'un 100. maddesi gereği hükmen tutukluluk hâlinin devamına karar

verilmiştir.

3. Anılan mahkûmiyet hükmünün istinaf edilmesi üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 12.07.2023 tarihli ve 2023/3169 Esas, 2023/2004 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanığın istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

4. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 26.11.2023 tarihli bozma görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz istemi; sanık hakkında ikinci kez mükerrirlik şartlarının oluşmadığına ilişkindir. Sanık temyiz dilekçesinde; tekerrür hükümlerinin hatalı uygulanması nedeniyle hükmün bozulmasını talep etmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanığın, katılanın işletiminde bulunan iş yerine olay günü gündüz vakti girip, şarjmatik cihazlarını parçalayarak içerisinde bulunan 400,00 TL parayı ve kasadaki 300,00 TL parayı çaldığı, suçtan doğan zararın da karşılanmadığının tüm dosya kapsamı ile sabit olduğu Yerel Mahkemece kabul edilmiş olup; sanığın ikrar içerikli savunmaları, Olay Yeri İnceleme Raporu, 04.08.2022 tarihli Olay, Araştırma, Görüntü İzleme ve Tespit Tutanağı ile sanığa ait adlî sicil kaydı dava dosyası arasına alınmıştır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Tekerrüre esas alınan İstanbul 56. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.10.2022 tarihli ve 2022/953 Esas, 2022/1077 Karar sayılı ilâmı ile kamu malına zarar verme suçundan verilen 1 yıl hapis cezasının suç tarihinden sonra 20.12.2022 tarihinde kesinleştiğinin anlaşılması nedeniyle 5237 sayılı Kanun'un 58/1. maddesi uyarınca tekerrüre esas alınamayacağı ve sanık hakkında bu ilâm nedeniyle ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilemeyeceği;

ancak adlî sicil kaydında yer alan ilâmlardan Rize 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.07.2021 tarihli ve 2021/25 Esas, 2021/417 Karar sayılı ilâmı ile iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan verilen 6.000,00 TL adlî para cezasına ilişkin mahkûmiyet kararının tekerrüre esas alınması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısı ile sanığın temyiz istemleri yerinde görüldüğünden İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 12.07.2023 tarihli ve 2023/3169 Esas, 2023/2004 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği Tebliğname’ye uygun olarak BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hüküm fıkrasından sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkartılarak yerine “Rize 4. Ceza Mahkemesinin, 08.07.2021 tarihli ve 2021/25 Esas,

2021/417 Karar sayılı ilâmı ile iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan verilen 6.000,00 TL adlî para cezasını içeren mahkûmiyet hükmünün tekerrüre esas olduğu anlaşılmakla, 5237 sayılı Kanun'un 58/6. maddesi gereğince hükmolunan cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına” ibaresinin eklenmesine karar verilmesi suretiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dava dosyasının, aynı Kanun'un 304/1. maddesi uyarınca İstanbul 26. Asliye Ceza Mahkemesine,