Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/3175 K.2025/10893

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin "Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır” ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise. “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir” şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz isteminin sanık hakkında yapılan yargılama sonucu verilen hükmün yerinde olmadığına ve bozulması gerektiğine, üzerine suç atılı kimselerin cezalandırılabilmesi için maddi gerçeğin tüm ayrıntıları ile ispat edilmesi gerekiğine, maddi gerçeğin net olarak belirlenemediği durumlarda kişilere ceza verilebilmesinin mümkün olmadığına, maddi gerçeğin ispatı için delillerin her türlü şüpheden uzak, kesin, net ve inandırıcı olması gerektiğine ve bu şekilde delillere ulaşılmadığı takdirde mahkûmiyet cihetine gidilmemesi gerektiğine,

sanığın duruşmalardaki tutumları ile pişman olduğunu, maddi kaybını gidermek istediğini ama tutuklu olmasından dolayı bunun olamadığını ve hatta kendi telefonunu da vermeyi kabul ettiğini beyan ettiğine, imkanı olmadığından zararı gideremediğine ama olumlu bir duruş ve pişmanlık sergilediğine, bu nedenle hakkında TCK'nın 62. maddesinin uygulanmamasının yerinde olmadığına, suçun unsurlarının oluşmadığına, ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;