Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/3531 K.2025/11038

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz isteminin; sanığın olay günü ilgili konuta hırsızlık yapma kastıyla anahtarı haksız yere elde ederek değil, bir kişinin anahtarı kendisine vermesi ve evdeki moloz ve çöpleri atması karşılığı anlaşmaları üzerine girdiğine, bu nedenle atılı suçtan beraatine karar verilmesi gerektiğine, ancak sanığın suç işleme kastıyla eve girmiş olduğu kabul edilse bile,

sanığın işlemiş olduğu suçun teşebbüs aşamasında kaldığına, zira sanık henüz evden çıkmadan şikâyetçilerin eve geldiğine, sanığa hiç bir hafifletici neden uygulanmadığına ve lehine olan cezayı indiren hükümlerin doğru değerlendirilmediğine yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanık hakkında verilen cezadan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 43. maddesine göre artırım yapılmamasına dair mahkeme uygulamasında, suçun ne zaman işlendiği tespit edilemediğinden isabetsizlik görülmediğinden Tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.