Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/3616 K.2024/7416

Suça sürüklenen çocuk hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 17.03.2020 tarihli ve 2020/2240 Esas, 2020/4285 Karar sayılı bozma ilâmından önceki hüküm yalnız suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyiz edildiğinden, suça sürüklenen çocuk hakkında bozma ilâmına uyularak yapılan yargılama sonucunda tayin olunan cezanın 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi gereğince 4.000,00 TL adlî para cezası olarak infazına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, suça sürüklenen çocuğun 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi gereğince sonuç olarak 4.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi,