Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/425 K.2023/1334

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sanık hakkında Ordu Cumhuriyet Başsavcılığının 30.11.2015 tarihli ve 2015/3493 Esas sayılı iddianamesiyle, icra kanalı ile kendisine teslim edilen bir kısım eşyayı muhafaza için gidildiğinde hazır etmediği iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 289/1. maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. Ordu 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.03.2016 tarihli ve 2015/427 Esas, 2016/150 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında muhafaza görevini kötüye kullanma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 289/1-2, 62, 50 ve 52. maddeleri uyarınca hapisten çevrili 740,00 TL ve doğrudan 240,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3. Ordu 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.03.2016 tarihli ve 2015/427 Esas, 2016/150 Karar sayılı kararının katılan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 2. Ceza Dairesinin, 10.03.2022 tarihli ve 2020/32632 Esas, 2022/4201 Karar sayılı kararıyla;

'' Suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 6183 sayılı Kanunun 84/1. maddesi hükmü nazara alındığında menkulün haciz yapıldığı tarihin üçüncü gününden itibaren üç ay içinde satışının talep edilmesi gerektiği, 25.02.2013 tarihinde yapılan haciz işleminden sonra malların tesliminin istendiği 2015 yılına kadar mahcuzların satışının istenmemesi ve bu şekilde satış isteme süresinin geçirilmiş olduğunun anlaşılması karşısında, mahcuzlar üzerindeki haczin kalkmış olduğu gözetilmeden sanığın unsurları oluşmayan suçtan beraati yerine yazılı şekilde karar verilmesi" nedeniyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

4.Bozma üzerine Ordu 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.11.2022 tarihli ve 2022/628 Esas, 2022/999 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında muhafaza görevini kötüye kullanma suçundan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/2-a maddesi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz istemi, suçun sübut bulduğuna, mahkûmiyet kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir

III. OLAY VE OLGULAR

1-Borçlu firma yetkilisine haciz neticesi teslim edilen bir kısım mahcuzun muhafaza için gidildiğinde yerinde olmadığı, katılan kurumun ilk haciz tarihinden sonra suç tarihine kadar süresinde satış talebinde bulunmadığı belirlenmiştir. 2. Haciz tutanakları ve sanık savunması dosyada bulunmaktadır. 3. Mahkemece, Hukukî Süreç başlığı altında (3) numaralı paragrafta bilgilerine yer verilen Yargıtay bozma ilâmına uyulduğu ve gereğinin yerine getirildiği belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR