Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/4334 K.2024/17178

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1 maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

1)CD inceleme tutanağına göre eylemin saat 19.00'da meydana geldiği, şikâyetçinin dinlenilmesinde saat 18.25'te mağazada dolaşırken cüzdanının olduğunu, çantayı çocuk arabasının koluna astığını söylediği, UYAP verilerine göre gecenin saat 17.43'te başladığı anlaşılmakla, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 143.maddesi uyarınca uygulama yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2)(1) numaralı bozma sebebine göre, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142. maddesinde 6545 sayılı Türk Ceza Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanun'un 62. maddesi ile yapılan ve 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, sanığa yüklenen 5237 sayılı Kanun’un 142/2-h ve 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 14.10.2021 tarihli ve 2021/35 Esas, 2021/473 Karar sayılı kararı dikkate alınarak,

5271 sayılı Kanun’un 150/3. maddesi uyarınca sanığa zorunlu müdafii tayin edilerek savunmasının zorunlu müdafii eşliğinde alınması ve hüküm celsesinde zorunlu müdafii bulundurulması gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devam edilerek aynı Kanun’un 188/1 ve 289/1-e maddelerine aykırı davranılması suretiyle sanığın savunma hakkının kısıtlanması,

3)Sanık hakkında aleyhe temyiz bulunmadığı hâlde 04.02.2016 tarihli kararda verilen 10 ay hapis cezasının sonuç ceza bakımından kazanılmış hak oluşturacağının gözardı edilmesi suretiyle 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesinin yollamasıyla 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesine muhalefet edilerek fazla ceza tayin edilmesi,

4)Sanık hakkında 04.02.2016 tarihli ilk mahkûmiyet hükmünde sanığın tekerrüre esas olabilecek daha ağır cezayı içeren ilâmı yerine daha hafif cezayı içeren ilâm tekerrüre esas alınmış ise de sanık hakkında aleyhe temyiz de bulunmayan 04.02.2016 tarihli mahkûmiyet kararında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına esas alınan 10 ay hapis cezasını içeren ilâmdaki miktar bakımından kazanılmış hakkın korunması gerekliliğinin gözetilmemesi,