Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/4734 K.2023/5824

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 12.03.2021 tarihli ve 2020/3393 Esas, 2021/384 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

İlk derece mahkemesince suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan, hapisten çevrili 6.000,00 TL. adlî para cezasına hükmedildiği, suça sürüklenen çocuk müdafiinin istinaf başvurusu üzerine Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesi tarafından, hırsızlık suçundan istinaf başvurusunun esastan reddine "kesin" olarak karar verildiği, suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından bu karara karşı temyiz başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin 12.03.2021 tarihli ek kararı ile temyiz talebinin reddedildiği ve suça sürüklenen çocuk müdafiinin sadece hırsızlık suçu yönünden ek karara yönelik temyiz başvurusunda bulunduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan hükmolunan cezanın miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı Kanun'un 286/2-a maddeleri uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizinin mümkün olmaması karşısında; Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 12.03.2021 tarihli ve 2020/3393 Esas, 2021/384 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin, aynı Kanun’un 296/2. maddesi gereği Tebliğname'ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,