Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/5096 K.2024/13164

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibari ile 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanık hakkında temel ceza tayin edilirken 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h maddesi uyarınca aynı Kanun'un 61. maddesinde yer alan ölçütler dikkate alınarak alt sınırdan bir miktar uzaklaşılmak sureti ile 5 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesine rağmen hüküm fıkrasında ''alt sınırdan uzaklaşılmaksızın'' şeklindeki ibarenin sehven kullanıldığı ve mahallinde düzeltilebilecek yazım hatası kabul edilerek bozma nedeni yapılmamış, dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Önceki hükmün sanık tarafından temyiz edildiğinin anlaşılması karşısında, lehe bozma sonrası yapılan yargılama giderlerinin sanığa yükletilemeyeceğinin gözetilmemesi,