Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/5169 K.2025/3487

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Bozma öncesi yapılan yargılamada, sanıkların ayrı ayrı neticeten 2 yıl 9 ay 22 gün hapis cezası ile cezalandırıldıkları ve anılan hükümlerin aleyhine bir temyiz istemi bulunmadığı, sanıklar hakkında 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak gereği hükmedilen cezaların sonuç olarak ayrı ayrı 2 yıl 9 ay 22 gün hapis cezası üzerinden infazının yapılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, 2 yıl 9 ay 22 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafilerinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden hükümlerin 1412 sayılı Kanun'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılıkların aynı Kanun'un 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan;