Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/5598 K.2024/694

Suça sürüklenen çocuklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/.1 maddesi uyarınca temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

1- Suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Suç tarihinde 15-18 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocukların iş yerinin kapısına ellerinde bulunan ve ele geçirelemeyen sert bir cisim ile zorlamak sureti ile zarar vermesi şeklinde gerçekleşen mala zarar verme suçundan eylemlerine uyan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 151/1, 31/3. maddelerinde öngörülen cezanın miktar ve türü itibarıyla tabi olduğu 5237 sayılı Kanun'un 66/1-e, 66/2, 67/4. maddeleri uyarınca hesaplanan 7 yıl 12 aylık zamanaşımının, suçun işlendiği 02.12.2012 tarihinden, 23.06.2021 olan karar tarihine kadar geçtiği gözetilmeden yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı Kanun'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılan kamu davalarının, 5271 sayılı Kanun'un 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE,

2-Suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuklar hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan 5237 sayılı Kanun'un 116/4, 119/1-c maddeleri uyarınca belirlenen 2 yıl 12 ay hapis cezasından aynı Kanun'un 31/3. maddesi gereği 1/3 oranında indirim yapılırken 2 yıl yerine 1 yıl 12 ay hapis cezasına hükmedilmesi suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

3-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesine gelince;

Suça sürüklenen çocuk hakkında 05.12.2012 tarihli Afyon Devlet Hastanesi Psikiyatr Uzman doktor tarafından düzenlenen raporda “hırsızlık suçu yönünden hukuki anlam ve sonuçlarını yeterince algılayabildiği ve davranışlarını yönlendirme yeteneğinin yeterince geliştiği, anlaşılmıştır.

Farik mümeyyizdir.” şeklinde belirtildiği hâlde, Afyonkarahisar Sağlık Bilimleri Üniversitesi Tıp Fakültesi Adli Tıp Anabilim Dalı Başkanı Dr. Öğr.Üyesi tarafından düzenlenen raporda 02.12.2012 tarihinde işlediği iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçu kapsamında yapılan muayene ve değerlendirmesinde; ''yaşıtlarına göre zeka seviyesinde hafif gerilik olduğu,

bulunduğu sosyokültürel ortam, olay tarihindeki yaşı da dikkate alındığında sanığın bulunduğu 02.12.2012 tarihinde işlediği iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçuna karşı fiilinin hukuki anlam ve sonuçlarını yeterince algılayamayacağı, davranışlarını yeterince geliştiremeyeceği düşünülmüş olup farik mümeyyiz olmadığı kanaatine varılmıştır." şeklinde belirtilmesi karşısında,

her iki rapor arasında oluşan çelişkinin giderilmesi bakımından 5237 sayılı Kanun'un 31/2. maddesi uyarınca Adli Tıp Kurumu ilgili İhtisas Dairesi veya Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesinden suça sürüklenen çocuğun suç tarihi itibarıyla üzerine atılı hırsızlık fiilinin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinde önemli derecede azalma olup olmadığı konusunda rapor alınarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi,