Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/6044 K.2024/16973

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. Konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesi

Bozma üzerine yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre sanık müdafiinin temyiz nedenleri yerinde olmadığından reddiyle hükmün Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA,

II. Hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesi

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

17.05.2021 tarihli Yargıtay 6. Ceza Dairesinin bozma ilâmı öncesi, 16.03.2016 tarihli kararda sanığın hırsızlık suçundan sonuç ceza olarak 2 yıl 13 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, hükmün sanık tarafından temyiz edildiği ve aleyhe temyiz bulunmadığı anlaşılmakla, sanık hakkında bozma sonrası kurulan hükümde hırsızlık suçundan hükmedilen 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezasının 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakka konu olan 2 yıl 13 ay 15 gün hapis cezası üzerinden infaz edilmesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,