Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/6185 K.2025/402

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

21.08.2014 olan suç tarihinin gerekçeli karar başlığında sehven 17.08.2014 olarak gösterilmesi, mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım hatası olarak kabul edilmiş; dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 11.03.2021 tarihli ve 2020/7125 Esas, 2021/4461 Karar sayılı bozma ilâmından önce verilen ve yalnızca sanık tarafından temyiz edilen 02.02.2016 tarihli kararda sanık hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı TCK’nın 142/1-e, 62. maddeleri uyarınca hükmolunan 2 yıl 6 ay hapis cezasının 1412 sayılı CMUK’nın 326/son maddesi uyarınca sanık lehine infaz bakımından kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilmeden, bozma üzerine yapılan yargılama sonucunda sanık hakkında aynı Kanun'un 142/1-e, 143, 62. maddeleri uyarınca verilen 3 yıl 9 ay hapis cezasının, 2 yıl 6 ay hapis cezası üzerinden infazı yerine sanığın 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi,