Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/6948 K.2025/19547

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararların; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümlere temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanun'nun 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin, dosya kapsamına ve beyanlara göre sanıkların üzerlerine atılı suçu işlediklerine, bu sebeple mahkûmiyet kararı verilmesi gerektiğine, beraat kararı verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Her ne kadar sanıklar üzerine atılı suçu işlemediklerini savunmuş iseler de; dosya kapsamına göre, sanıkların hep beraber bankanın önüne geldikleri, sanıkların araç içinde temyiz dışı sanık ...'u bekledikleri, sanık ...'un araçtan inerek bankaya girdiği, bankadan çıkması üzerine araçla hemen hareket ettikleri, polisin ilçe çıkışında aracı durdurmak istemesi üzerine aracın dur ihtarına uymayarak kaçmaya çalıştığı, sanıkların da baştan beri olayı farklı anlatmaları karşısında, sanıkların üzerine atılı hırsızlık suçuna yardım eden sıfatıyla katıldıkları anlaşıldığından üzerlerine atılı suçtan mahkûmiyetleri yerine yazılı şekilde beraatlerine karar verilmesi,