Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/7987 K.2024/14423

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanığın adli sicil kaydında yer alan Mudanya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 20.03.2015 tarih ve 2014/934 Esas 2015/344 Karar sayılı ilamı ile tekerrüre esas mahkumiyeti bulunduğu halde sanık hakkında 5237 sayılı TCK.nın 58. maddesinin uygulanmaması karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamış ve dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

1.Sanık bozma öncesi ve sonrası yapılan duruşmalarda, şikâyetçiye ait zararı karşılamak istediğini beyan etmesi karşısında, şikâyetçinin gerçek zararı tespit ettirilerek bu miktar üzerinden, sanığa ödeme yapılabilmesi için tevdi mahalli tayin edilip, zararı giderme olanağı sağlandıktan sonra sonucuna göre, 5237 sayılı TCK'nın 168. maddesinin uygulanma olanağının değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2. Önceki hükmün sadece sanık tarafından temyiz edildiğinin anlaşılması karşısında, lehe bozma sonrası yapılan yargılama giderlerinin sanığa yükletilemeyeceğinin gözetilmemesi,