Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/8004 K.2025/3089

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1 maddesi uyarınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanık ile katılanın arkadaş oldukları, sanığın katılanı şirketin de çalışıyormuş gibi göstererek katılanın çeşitli bankalardan kredi çekmesini sağladığı, olay zamanı katılanın bankalardan parayı alarak sanıkla aynı arabaya bindiği, katılanın arabadan inmesi üzerine sanığın paraları katılanın rıza dışında alarak olay yerinden uzaklaştığına ilişkin sanık hakkında dava açılmışsa da; sanığın savumasında suçlamayı kabul etmediği,

katılanın beyanlarında önce Kırıkkale'deki iş yerinin önüne bıraktıkları araçtan paraların alındığını, sonrasında Kızılay'da sigara almak için indikten sonra sanığın paraları alarak uzaklaştığı şeklinde çelişkili beyanlarda bulunduğu, katılanın soruşturma aşamasında başka, yargılama aşamasında başka isimleri tanık olarak gösterdiğinin anlaşılması karşısında; sanığın savunmasının aksine yüklenen suçtan mahkûmiyetine yeterli, her türlü şüpheden uzak, kesin ve somut delil bulunmadığı gözetilmeden beraati yerine, yazılı biçimde mahkûmiyetine karar verilmesi,