Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/8133 K.2024/17261

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak.

Tekerrüre esas alınan Eskişehir 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 2011/172 Esas, 2011/466 Karar sayılı ilâmında, sanık hakkında birden fazla suçtan verilmiş cezalar olduğu, Mahkemece bu cezalardan daha ağırı olan bilinçli taksirle birden fazla kişinin yaralanmasına neden olma (5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 89/4, 22/3) suçundan verilen 1 yıl 4 ay hapis cezası tekerrüre esas alınmış ise de, 5237 sayılı Kanun'un 58/4. maddesi gereğince kasıtlı suçlarla taksirli suçlar arasında tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağı nazara alınarak,

aynı ilâmdaki genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması (5237 sayılı Kanun'un 170/1-a) suçundan verilen 9 ay hapis cezasının tekerrüre esas alınması gerektiğinin gözetilmemesi, Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 1412 sayılı Kanun'un 321. maddesi gereğince Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, ancak, bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan,