Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/8906 K.2024/20707

1.Sanık hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına mahkûmiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından sanık hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 317. maddesi gereğince Tebliğname'ye uygun olarak REDDİNE,

2.Sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanık hakkında Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 24.05.2022 tarihli ve 2021/12073 E., 2022/7718 K. sayılı kararına konu Sivas 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.06.2016 tarihli ve 2016/306 E., 2016/578 K. sayılı kararının yalnızca sanık müdafii tarafından temyiz edildiği ve kararda sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 116/2, 116/4 ve 62. maddeleri gereğince hükmolunan sonuç cezanın erteli 10 ay hapis cezası olduğu,

bozma kararından sonra yapılan yargılamada sanık hakkında yeni hüküm kurulurken sanığın eylemine uyan maddeler uygulandıktan sonra sonuç ceza belirlenip, yeni cezanın önceki hükümde bulunan erteli 10 ay hapis cezası üzerinden infazına karar verilmesi gerekirken, kazanılmış hak kavramına yanlış anlam verilerek sanık hakkında TCK’nın 116/2-4,119/1-c ve 62/1. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezasına hükmolunduktan sonra kazanılmış hakkın gözetildiği belirtilerek cezanın 10 ay hapis cezasına indirilmesi ve bu cezanın da aynı Kanun’un 50/1-a,

52/2. maddeleri gereğince 6.000,00 TL adlî para cezasına çevrilmesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.