Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/9401 K.2025/165

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz istemlerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığın adli sicil kaydında yer alan Bursa 22. Asliye Ceza Mahkemesinin 20.04.2015 tarihli ve 2015/242 E., 2015/454 K. sayılı kararıyla hakkında hükmolunan cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiş ise de; anılan ilamın TCK'nın 141/1. maddesi uyarınca verilmiş olduğu, bahse konu suçun 02.12.2016 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi uyarınca uzlaştırma kapsamına alındığı ve 13.01.2017 tarihli ek karar ile uzlaşma sağlanarak düşmesine karar verildiği,

bu sebeple bu suçun tekerrüre esas alınamayacağı, adli sicil kaydında esas alınabilecek başka ilam da olmadığından, sanığın cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilemeyeceğinin gözetilmemesi,