Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/9416 K.2025/167

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanık hakkında tekerrüre esas alınan Malatya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 09.12.2010 tarihli ve 2010/329 Esas, 2010/336 Karar sayılı ilâmında 5237 sayılı TCK’nın 188/3, 43/1, 62 ve 52. maddeleri gereğince 5 yıl 2 ay 15 gün hapis ve 100,00 TL adli para cezasına hükmedilmesine karşın, mahkemece anılan ilamdaki hapis cezasının tekerrüre esas alınıp, adli para cezasının esas alınmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Bozma sonrası yapılan yargılamada sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 58/6-7. madde ve fıkra hükümleri uyarınca hükmolunan cezanın ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiş ise de; tekerrüre esas alınan Malatya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 09.12.2010 tarihli ve 2010/329 E., 2010/336 K. sayılı ilâmında aynı Kanun'un 58. maddesinin uygulanmadığının anlaşılması karşısında; sanık hakkında ikinci kez mükerrirlik koşullarının oluşmadığı gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması,