Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/9548 K.2025/2837

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1 maddesi uyarınca temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22/01/2013 tarih ve 2012/6- 1431 esas, 2013/18 karar sayılı kararında da kabul edildiği gibi, sanığın mükerrir olduğunun belirtilmesinin yeterli olduğu,

hükümde tekerrüre esas alınan ilamın gösterilmesine gerek bulunmadığı anlaşılmakla tekerrüre esas alınan ilamın gösterilmemesinin ve yine sanık hakkında kasten yaralama suçundan hüküm kurulurken hapis cezasının kanuni sonucu olarak 5237 sayılı Kanun 53. maddesinde düzenlenen hak yoksunlukları uygulanmamasının infaz aşamasında gözetilebileceği hususu göz önüne alındığında bozma nedenleri yapılmamıştır.