Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/9560 K.2025/11041

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibari ile 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

1-Anayasa'nın 141 ve 5271 sayılı Kanun'un 34, 230 ve 289. maddeleri uyarınca mahkeme kararlarının denetimine imkan verecek şekilde açık ve gerekçeli olması, gerekçe bölümünde mevcut delillerin tartışılması, değerlendirilmesi, reddedilen veya kanıtlama yönünden üstün tutulan delillerin neler olduğu ve nedenlerinin gösterilmesi, delillerle sonuç arasında bağ kurulması, bir başka deyişle eldeki delillerle neden bu sonuca varıldığının anlatılması gerektiği, tüm bunların ışığında ulaşılan kanaat, sanıkların suç oluşturduğu kabul edilen eylemi, bunun yasal unsurları ve nitelendirmesi, uygulanacak kanun maddesi ve 5271 sayılı Kanun'un 230. maddesinde belirtilen diğer unsurların bulunması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde gerekçesiz karar verilmesi,

2- Bozma ilâmı öncesi yapılan yargılamada sanıkların işlediği hırsızlık suçlarından neticeten 3 yıl 11 ay hapis cezaları ile cezalandırıldıkları ve anılan hükmün yalnızca sanıklar ve müdafileri tarafından temyiz edildiği, sanıklar hakkında tayin olunan cezaların 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak gereği 3 yıl 11 ay hapis cezaları üzerinden infazının yapılmasına karar verilmesi gerekirken 3 yıl 11 ay hapis cezaları ile cezalandırılmalarına karar verilmesi,