Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/9824 K.2023/2303

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. GEREKÇE

Sanık hakkında 02.05.2014 tarihinde verilen erteleme kararının denetim süresi içerisinde yeni bir suç işlediğinden bahisle Mahkemeye bildirimde bulunulmuş ise de; sanık hakkında verilen 02.05.2014 tarihli ve 2013/422 Esas, 2014/196 Karar sayılı kararın sanığın bilinen son adresi olan ve yakalandığı sırada beyan ettiği ... Mahallesi ...

Sokak No:31 Şahinbey/... adresine tebligat çıkartılmadan, önce MERNİS adresine, MERNİS şerhi olmaksızın tebliğe çıkartıldığı, bu tebligatın iade dönmesi üzerine aynı adrese MERNİS şerhli olarak tebliğe çıkartıldığı ve muhtara tebliğ edildiği, bu şekilde sanığın bilinen son adresine tebligat yapılmadan kararın kesinleştirilmesi nedeniyle kesinleştirme işleminin usulüne uygun olmadığı,

bu nedenle de Iğdır 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 01.04.2021 tarihli ve 2021/188 D.İş sayılı kararı ile Iğdır 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 04.02.2021 tarihli ve 2019/412 Esas, 2021/44 Karar sayılı erteli cezanın aynen infazı yönündeki kararının kaldırılmasına karar verildiği belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın tüketim miktarının tespit edilmesini engelleyecek şekilde kaçak elektrik kullandığının iddia edilmesi şeklindeki eylemine uyan ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 163/3. maddesinde düzenlenen karşılıksız yararlanma suçu için öngörülen cezanın üst sınırına göre aynı Kanun’un 66/1-e, 67/4. maddeleri uyarınca hesaplanan 8 yıllık asli zamanaşımının mahkûmiyet tarihi olan 02.05.2014 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş olduğu görülmüş ve sanık hakkında atılı suçtan düşme kararı verilmesini gerektirmiştir.

II. KARAR