Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/9975 K.2024/19529

Bozma üzerine kurulan hükmün, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak,

Dairemizin 06.10.2021 tarihli bozma ilâmının 3 numaralı bendinde; "sanığın adlî sicil kaydında yer alan ve tekerrüre esas alınan Antalya 4. Asliye Ceza Mahkemesince verilmiş 25.12.2013 tarihinde kesinleşen 2013/674 E, 2013/989 K sayılı ilâmı uyarınca verilen 1 yıl hapis cezasının TCK'nın 141/1. maddesi uyarınca verilmiş olduğu,

bahse konu hırsızlık suçunun 02.12.2016 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi uyarınca uzlaştırma kapsamına alındığı ve uzlaşma sağlanarak Mahkemenin 06.07.2017 tarihli ek kararı ile düşmesi nedeniyle tekerrüre esas alınamayacağı, ancak sanığa ait adli sicil kaydındaki Antalya 14. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.12.2013 tarih,

2013/526 E. ve 2013/717 K. sayılı 15.02.2014 tarihinde kesinleşen hırsızlık suçundan TCK'nın 141/1. maddesi uyarınca hükmedilen 10 ay hapis cezasına dair ilâmının tekerrüre esas alınması gerektiğinden" bahisle kararın bozulması gerektiğinden bahsedilmesine rağmen bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda kurulan hükümde yine Antalya 4. Asliye Ceza Mahkemesince hükmedilen 25.12.2013 tarihinde kesinleşen 2013/674 E, 2013/989 K sayılı ilâmı uyarınca verilen 1 yıl hapis cezasının tekerrüre esas alınması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, hüküm fıkrasından 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesinin uygulanmasına bölümün çıkarılmasına ve yerine “Antalya 14. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.12.2013 tarihli,