Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/1067 K.2024/3745

Şanlıurfa 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 06.12.2023 tarihli ve 2023/249 Esas, 2023/499 Karar sayılı kararının, sanık müdafii ve katılan vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

05.08.2017 tarihli ve 30145 Mükerrer sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan 7035 sayılı Bölge Adliye ve Bölge İdare Mahkemelerinin İşleyişinde Ortaya Çıkan Sorunların Giderilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un 21. maddesiyle. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu 291. maddesinde düzenlenen 7 günlük temyiz süresi, 15 güne çıkarılmıştır. Dolayısıyla.

5271 sayılı Kanun'un temyiz hükümlerine tabi olan kararların temyiz süresi 15 gün olup, 05.08.2017 tarihli yasal değişikliğin yapıldığı tarihte ve sonrasında verilecek kararlar hakkında uygulanacaktır. Fakat 20 Temmuz 2016 tarihinden önce verilen kararlar ve bu kararlarla ilgili Yargıtayın bozma kararları sonrasında yapılan yargılamaya göre verilecek yeni kararlar, 1412 sayılı mülga Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nda yer alan temyiz hükümlerine tabidir.

20 Temmuz 2016 tarihinden önce Mahkeme tarafından karar verilip de Yargıtayca yapılan temyiz incelemesinde bozulan bir karar sonrasında verilen yeni karara karşı da eski kanun yolu usûlü ve süresi olan 7 gün tatbik edilecektir. Mahkemece kısa karar ve gerekçeli kararda temyiz süresi 15 gün olarak belirtilerek katılan vekili yanıltıldığından temyizinin süresinde olduğu kabul edilmekle yapılan incelemede;

Kamu malına zarar verme suçundan kurulan hükümde, enerji hizmetinin aksaması nedeni ile cezadan arttırım yapılırken uygulama maddesinin karar yerinde 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 152/3. maddesi yerine aynı Kanun'un 142/5. maddesinin gösterilmesi mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak kabul edilmiştir.

Sanığın tekerrüre esas alınan adlî sicil kaydındaki ilâmın 5015 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan verilen mahkûmiyet hükmüne ilişkin olduğu anlaşılmış olup, 15.04.2020 tarihinde Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun'un 61. maddesi ile 5607 sayılı Kanun'un 3/22. maddesine eklenen "Eşyanın değerinin hafif olması halinde verilecek cezalar yarısına kadar, pek hafif olması halinde ise üçte birine kadar indirilir." şeklindeki düzenlemenin sanık lehine hükümler içermesi,

yine aynı Kanun'un 62. maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Kanun'un 5/2. maddesi uyarınca kovuşturma aşamasında etkin pişmanlık uygulamasının olanaklı hale geldiği anlaşılmakla, sanık hakkında tekerrüre esas alınan ilâmla ilgili öncelikle uyarlama yargılaması yapılıp yapılmadığı mahkemesinden araştırılarak, neticesine göre söz konusu ilâmın tekerrüre esas alınıp alınmayacağının değerlendirilmesi gerekmekle birlikte bu durumun infaz aşamasında gözetilmesi olanaklı görülmüştür.