Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/11795 K.2025/2961

Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: 5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır.

Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanığın temyiz isteminin" cezalandırılabilmesi için yeterli delil bulunmadığına, hasmı olan diğer sanıkların kendisine suç attığına" yönelik olduğu,

sanık müdafiinin temyiz isteminin "sanığın cezalandırılabilmesine kesin, inandırıcı ve yeterli delillerin bulunmadığına, eksik araştırma sonucu hüküm kurulduğuna, teşdit, lehe kanun maddelerinin uygulanmamasının isabetsiz olduğuna, suçun yasal unsurlarının oluşmadığına, sanığın yokluğunda toplanan delillerin sonradan sanığa bildirilmediğine, duruşmadan bağışık tutulan sanığın yokluğunda dinlenen tanık beyanları sonraki duruşmaya gelen sanığa okunmadığı ve bu hususta diyeceklerinin sorulmadığına, sanığın savunma hakkının kısıtlandığına, kararın usule ve yasaya aykırı olduğuna" yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede.

5271 sayılı Kanun’un 280/1-e maddesinde Bölge Adliye Mahkemelerinin duruşma açmaksızın hükmün bozulmasına karar verebileceği hâllerin sınırlı olarak sayıldığı, dosya içeriğine göre, İstanbul 46. Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.12.2019 tarihli ve 2019/1070 Esas, 2019/1048 Karar sayılı dosyasında verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik yapılan istinaf incelemesi neticesinde, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 29. Ceza Dairesinin 29.06.2020 tarihli ve 2020/2132 Esas,

2021/1129 Karar sayılı kararı ile "suç saati yönünden ortaya çıkan tereddütün sanık lehine yorumla giderilmesi gerekirken atılı suçun geceleyin işlendiği kabul edilerek sanık hakkında hırsızlık suçu yönünden TCK'nun 143. maddesi uygulanmak suretiyle fazla ceza tayin edilmesi sebebiyle hükmün CMK'nın 283 madde hükümleri gözetilerek 5271 sayılı Kanun'un 280/1-e ve 289/1-i maddeleri uyarınca bozulmasına" karar verildiği,

akabinde anılan bozma kararına istinaden ilk derece mahkemesinde yapılan yargılama sonunda İstanbul 46. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.07.2023 tarihli ve 2021/1120 Esas, 2023/1118 Karar sayılı dosyasında verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik yapılan istinaf incelemesi neticesinde, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 29. Ceza Dairesinin 10.10.2023 tarihli ve 2023/3327 Esas,

2023/2535 Karar sayılı kararı ile "29/06/2020 tarih ve 2020/2132 Esas 2021/1129 Karar sayılı bozma ilamı sanık ... hakkında TCK'nın 58. Maddesi uygulanırken sanığın sabıkasında görülen İstanbul 18. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2015/212 Esas ve 2017/740 Karar sayılı ilamın tekerrüre esas olması gerekirken, daha hafif cezayı öngören Büyükçekmece 11. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/490 Esas 2018/690 Karar sayılı ilamın tekerrüre esas alınması eleştiri konusu yapıldığı ve sanık hakkında CMK'nun 283.

Madde hükümlerinin gözetilmesi gerektiğinin belirtilmesine karşın, mahkemece sanık hakkında tekerrür hükümleri uygulanırken aleyhine sonuç doğuran İstanbul 18. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2015/212 Esas ve 2017/740 Karar sayılı ilamının hukuka aykırı olarak tekerrüre esas alınması " şeklindeki gerekçeyle CMK'nın 280/1-e maddesi uyarınca hükmün bozulmasına karar verildiği,

ancak verilen bu bozma kararlarının aynı Kanun’un 280/1-e maddesinde sınırlı olarak sayılan bozma nedenleri arasında sayılmadığı anlaşılmakla, Bölge Adliye Mahkemesince hukuka aykırılığın giderilmesi yerine dosya üzerinden yapılan inceleme neticesinde bozma kararı vermesinin ve anılan karara yönelik direnme yetkisi bulunmayan İlk Derece Mahkemesince yeniden hüküm kurulmasının yasal dayanağının bulunmadığı gözetilerek.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 29. Ceza Dairesinin 29.06.2020 ve 10.10.2023 tarihli bozma kararları ile bu bozma kararları üzerine verilen İstanbul 46. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.07.2023 ve 20.02.2024 tarihli kararlarının hukukî değerden yoksun ve yok hükmünde olduğu, Bölge Adliye Mahkemesince hukuka aykırılığın giderilmesi yerine, yazılı şekilde hükümlerin bozulmasına karar verilmesi,