Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/12523 K.2025/5264

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibari ile 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Olayın gelişimi ve tüm dosya kapsamına göre, aralarında önceye dayalı husumet bulunan katılanın sanığın kendisine tehdit ve hakaret içerikli sözler söylemesi akabinde elindeki sopa ile oturma odasının penceresinin camını kırdığı iddia ettiği, sanığın da katılanın kendisine ve babasına hakaret etmesi üzerine susması için uyardığını, fakat susmayınca yerden aldığı tahta parçasını cama fırlattığını, camın bu şekilde kırıldığını savunduğu hususları birlikte değerlendirildiğinde, ilk haksız hareketin hangi taraftan kaynaklandığının belirlenemediğinin anlaşılması karşısında, sanık lehine 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 29. maddesinde yer alan haksız tahrik hükümlerinin tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Sanık hakkında tekerrüre esas alınan Reyhanlı 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2012/469 Esas ve 2013/172 Karar sayılı ilâmında, sanık hakkında birden fazla suçtan verilmiş cezalar olduğu gözetilerek, bu cezalardan en ağırının tekerrüre esas alınması gerektiği gözetilmeden, ilâmın tamamının tekerrüre esas alınması suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması,