Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/131 K.2024/12520

I- Konut dokunulmazlığının ihlâli suçuna yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 11.10.2023 ve 12.07.2023 tarihli ve 2022/4223 Esas, 2023/1464 Karar sayılı ek kararların; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin ek kararları temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Hükmolunan cezaların miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı Kanun'un 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizinin mümkün olmaması karşısında; konut dokunulmazlığının ihlâli suçuna ilişkin olarak verilen temyiz isteminin reddine dair 11.10.2023 ve 12.07.2023 tarihli ek kararlarda bir isabetsizlik görülmediğinden sanık ... müdafi ve sanık ...'ın temyiz isteminin, aynı Kanun'un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

II- Hırsızlık suçuna yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde ise

Her ne kadar sanıklar ... ve ... müdafilerine kararın 14.05.2023 tarihinde tebliğ edildiği halde süresinden sonra temyiz talebinde bulunmuş iseler de, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 24.02.2022 gün ve 2019/573 Esas, 2022/119 Karar sayılı ilamı doğrultusunda, sanıklara da kararın tebliği gerektiği, sanık ... ve ...'ya kararın 21.06.2023 tarihinde tebliğ edildiği ve bu tebliğlerden sonra yapılan temyiz itirazlarının süresi içerisinde olduğunun kabulü ve sanık ...

İlteri hakkında ilk derece mahkemesince konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne ilişkin sanık ve müdafinin istinaf başvurularının esastan reddine dair Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı yaptıkları temyiz istemlerinin reddine dair verilen 12.07.2023 tarihli ek kararın sanık ... İlteri ve müdafine tebliğ edildiği ancak ek karara karşı temyiz talebinde bulunulmamış olduğunun tespitiyle yapılan incelemede:

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararların; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir oldukları, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü;

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142. maddesinde 6545 sayılı Kanun'un 62. maddesi ile yapılan ve 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, sanıklara yüklenen aynı Kanun'un 142/2-h, 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 14.10.2021 tarihli ve 2021/35 Esas, 2021/473 Karar sayılı kararı dikkate alınarak, 150/3. maddesi uyarınca,sanık ...'a zorunlu müdafii atanması ve sanıklar Mehmet ve Süleyman'ın da zorunlu müdafii huzurunda esas hakkında savunmalarının alınması gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devam edilerek aynı Kanun’un 188/1 ve 289/1-e-h maddelerine aykırı davranılması suretiyle savunma haklarının kısıtlanması,