Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/1330 K.2025/2138

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 16.01.2024 tarihli ve KYB-2024/2340 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"Dosya kapsamına göre, 5237 sayılı Kanun'un 58/1. maddesinde yer alan, "Önceden işlenen suçtan dolayı verilen hüküm kesinleştikten sonra yeni bir suçun işlenmesi halinde, tekerrür hükümleri uygulanır.

Bunun için cezanın infaz edilmiş olması gerekmez." şeklindeki düzenlemeye nazaran, ikinci kez tekerrüre esas alınan Uşak 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 25/05/2017 tarihli ve 2017/101 esas, 2017/132 sayılı kararının kesinleşme tarihinin 14/07/2017 olduğu, anılan kararın kesinleşme tarihinin inceleme konusu dosyadaki suç tarihi olan 2016 tarihinden sonra olduğu, bu haliyle anılan kararın tekerrüre esas alınamayacağı, sanığın dosya içerisinde mevcut adlî sicil kaydına göre Dikili Asliye Ceza Mahkemesinin 11/06/2014 tarihli ve 2014/1083 esas, 2014/780 sayılı kararının birinci kez tekerrüre esas alınması gerektiği sabit olmakla;

sanık hakkında ikinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağı gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Mahkemenin, dosyadan el çektikten sonra hükümlü hakkında birinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanmasına dair verdiği 28.07.2021 tarihli ek kararların, hukukî değerden yoksun ve yok hükmünde oldukları gözetilerek yapılan incelemede;

Hükümlü hakkında ikinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanmasına esas alınan Uşak 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 25.05.2017 tarihli ve 2017/101 Esas, 2017/132 Karar sayılı kararının kesinleşme tarihinin 14.07.2017 olduğu, böylelikle incelemeye konu dosyadaki suç tarihlerinden sonra kesinleştiğinden anılan kararın tekerrüre esas alınamayacağı, ancak hükümlünün adlî sicil kaydındaki Dikili Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/1083 Esas, 2014/780 Karar sayılı ve 07.03.2016 tarihinde kesinleştiği anlaşılan 01.02.2016 tarihli ek kararının birinci kez tekerrüre esas alınması gerektiği gözetilmeksizin,

yazılı şekilde karar verilmesi Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi talebi yerinde görülmekle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309/4. maddesinin (d) bendi uyarınca bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

III. KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, Bergama 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 08.02.2019 tarihli ve 2018/159 Esas, 2019/68 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309/3. maddesi gereği, KANUN YARARINA BOZULMASINA, 5271 sayılı Kanun’un 309/4. maddesinin (d) bendinin verdiği yetkiyle, hükümlerde "Sanığın adli sicil kaydında yer alan tekerrüre esas Uşak 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2017/101 esas ve 2017/132 karar sayılı ilamı ile almış olduğu 4 yıl (mükerrirlere özgü) hapis cezası dikkate alınarak,

5237 sayılı TCK.nın 58/6. maddesi uyarınca hükmolunan hapis cezasının 2. kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine, sanık hakkında TCK nın 58/6-son cümlesi uyarınca cezasının infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına,

sanığın ikinci kez tekerrür halinde olduğu anlaşıldığından sanık hakkında koşullu salıverilme hükümlerinin uygulanmamasına," şeklinde yer alan 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesinin uygulanmasına ilişkin kısmın hüküm fıkralarından çıkarılmasına ve yerlerine "Sanığın adlî sicil kaydında yer alan birinci kez tekerrüre esas Dikili Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/1083 Esas, 2014/780 Karar sayılı ilâmı ile almış olduğu (hapisten çevrili) 6.000,00 TL adlî para cezası dikkate alınarak, 5237 sayılı TCK.nın 58/6. maddesi uyarınca hükmolunan hapis cezasının 1. kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine,