Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/16683 K.2025/2876

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanığın suç tarihinde şikâyetçinin kızı ile gayrî resmî evli olduğu, olay günü sanığın daha önceden kavga ettikleri için şikâyetçi olan annesinin evine gelen eşini almaya gittiği yönünde beyanda bulunduğu, şikâyetçi beyanları, sanık savunmaları ve tüm dosya kapsamına göre; sanığın şikâyetçinin evine rıza dışında girdiğine dair bir beyan ve delilin olmaması nedeniyle üzerine atılı suçtan mahkûmiyetine yeterli, her türlü şüpheden uzak, hukuka uygun, kesin ve inandırıcı kanıtların bulunmaması karşısında; sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,