Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/2140 K.2025/2340

Sanık hakkında bozma sonrası kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Mahkemenin 18.11.2020 tarihli kararı ile sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan mahkûm olduğu 10 ay hapis cezasının 5237 sayılı TCK'nın 51. maddesi gereğince ertelenmesine karar verildiği, verilen hükmün sadece sanık müdafii tarafından temyiz edildiği Yargıtay (Kapatılan) 13. Ceza Dairesinin 09.11.2021 tarihli ilâmı ile karırın bozulmasına karar verildiği, bozmaya uyularak sanık hakkında atılı suçlardan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, denetim süresi içerisinde sanık tarafından kasıtlı suç işlemesi nedeniyle açıklanmasını geri bırakılan hükümlerin aynen açıklandığı,

ancak açıklanan hükümde 18.11.2020 tarihinde hükmedilen 5237 sayılı TCK'nın 51. maddesi gereğince hapis cezasının ertelenmesi kararının sanık lehine kazanılmış hak oluşturduğu gözetilmeden 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesine aykırı olarak sanık hakkında verilen 1 yıl 8 ay hapis cezasının 5237 sayılı TCK'nın 51. maddesi uyarınca ertelenmemesi,