Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/417 K.2024/11754

Başsavcılığının 18.12.2023 tarihli ve KYB-2023/125284 sayılı kanun yararına bozma isteminin.

"Dosya kapsamına göre, sanığın 20/07/2015 günü kullanmakta olduğu 03 UZ 704 plaka sayılı aracı ile seyir halinde iken, aracın sevk ve idaresini araçta bulunan arkadaşı ...'a vererek yolcu koltuğunda oturduğu sırada, arkadaşı Gökhan'ın söz konusu aracı, Olucak Mahallesi istikametine sürdüğü, sanığın ise aracın arka koltuğunda bulunan av tüfeğini aracın camından çıkartarak rastgele ateş ettiği, av tüfeğinden çıkan saçma tanelerinin müştekinin ikametinin sundurma demirlerine isabet ettiğinin anlaşılması üzerine,

sanık hakkında genel güvenliği tehlikeye sokmak ve mala zarar vermek suçlarından düzenlenen iddianame ile açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, sanığın her iki suçtan da mahkûmiyetine karar verildiği, Genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçu ile ilgili olarak mahkemenin 04/03/2016 tarihli mahkûmiyet hükmünün Yargıtay

8. Ceza Dairesinin 22/09/2022 tarihli ve 2021/3765 esas, 2022/12621 sayılı ilâmı ile; sanık hakkında 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 250. Maddesinde düzenlenen seri muhakeme usulünün uygulanabilmesi için dosyanın ilgili Cumhuriyet Başsavcılığına tevdii edilmesinde zorunluluk bulunduğundan bahisle bozulduğu, mahkemesince 2023/154 esas sayısına kaydedilen davanın yargılamasının halen devam ettiği anlaşılmış olup.

İncelemeye konu mala zarar verme suçu yönünden kurulan mahkûmiyet hükmüne ilişkin olarak ise. Benzer bir olaya ilişkin Yargıtay

8. Ceza Dairesinin 30/06/2022 tarihli ve 2021/7991 esas, 2022/11369 karar sayılı ilâmında ''sanığın havaya ateş etmesi sonucu mermilerden birinin müştekinin aracına isabet ederek zarar görmesine neden olduğu anlaşılmakla, genel güvenliği kasten tehlikeye sokmak ve mala zarar verme suçlarının oluştuğu, TCK'nın 44. maddesinde düzenlenen fikri içtima kuralı uyarınca en ağır cezayı gerektiren fiilden hüküm kurulması,

buna göre de sanık hakkında sadece TCK'nın 170/1-c maddesinde tanımlanan genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçundan hüküm kurulması gerekirken, yazılı şekilde genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması ve mala zarar verme suçlarından ayrı ayrı cezalandırılmasına'' şeklinde de belirtildiği üzere.

Sanığın, av tüfeğini aracın camından çıkartarak rastgele ateş etmesi neticesinde müştekinin ikametinin sundurma demirlerine zarar vermesi şeklinde gerçekleştirdiği eylemi ile genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması ve mala zarar verme suçlarının oluştuğu, genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçu için 5237 sayılı Kanun'un 170/1-c maddesinde öngörülen hapis cezasının, mala zarar verme suçuna göre alt sınır yönünden daha ağır olduğu,

bu hâlde sanığın yalnızca daha ağır cezayı gerektiren genel güvenliğin kasten tehlikeye atılması suçundan cezalandırılması gerektiği halde, ayrıca mala zarar verme suçundan da hüküm kurulmasında isabet görülmemiştir. ” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Oluşa ve dosya içeriğine göre; sanığın yanında arkadaşı olan tanık G.A. olduğu hâlde, araçla gezmeye başladığı, daha sonra alkollü vaziyette av tüfeğini aracın camından çıkartarak rastgele ateş ettiği, av tüfeğinden çıkan ölü saçma tanelerinin katılanın ikametinin sundurma demirine isabet ettiği ve malına zarar verildiği olayda; sanığın eyleminin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 151/1. maddesinde düzenlenen mala zarar verme ve aynı Kanun’un 170/1-c maddesinde düzenlenen genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçlarını oluşturduğu,

aynı Kanun’un 44. maddesinde düzenlenen fikrî içtima hükümleri gereğince en ağır cezayı gerektiren suçtan dolayı sanık hakkında hüküm verilmesi gerektiği ve buna göre de; yalnızca anılan Kanun’un 170/1-c. maddesi uyarınca daha ağır cezayı içeren genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçundan hüküm kurulmasıyla yetinilmesi gerektiği gözetilmeden, ayrıca mala zarar verme suçundan da hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, Afyonkarahisar 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 04.03.2016 tarihli ve 2015/486 Esas, 2016/138 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309/3. maddesi gereği, KANUN YARARINA BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkrasının (d) bendinin verdiği yetkiyle.