Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/4567 K.2025/3616

Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: 5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır.

Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin, "atılı suçun işlendiğine dair somut delil bulunmadığı, şüphe nedeniyle beraat kararı verilmesi gerektiğine" yönelik olduğu, katılan vekilinin temyiz isteminin ise "vekâlet ücretine hükmedilmesi gerektiğine" yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede.

Katılan ve suça sürüklenen çocuğun uyumlu anlatımları çerçevesinde, katılanın cep telefonunu suça sürüklenen çocuğa görüşme yapması için emaneten verdiği kabul ve iddia edilen olayda, suça konu telefonun katılanın elinden nasıl ve ne şekilde çıktığının anlaşılamadığı,

suça sürüklenen çocukta olmadığının anlaşılması üzerine hep birlikte bir süre aradıkları ancak bulamadıkları olayda, suça sürüklenen çocuğun suça konu cep telefonunu faydalanma kastıyla alıp geri vermediğine dair herhangi bir delile ulaşılamadığından hakkında beraat kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde TCK'nın 141/1. maddesi uyarınca mahkûmiyet kararı verilmesi,