Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/4907 K.2024/6642

Başsavcılığının 28.02.2024 tarihli ve KYB-2024/7292 sayılı kanun yararına bozma isteminin; " Dosya kapsamına göre, sanığın eylemine uyan 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 491/1. maddesiyle suç tarihinden sonra yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 163/3. maddesinin ayrı ayrı bir bütün olarak uygulanması sonucunda, anılan Kanun’un 7/3 ve 5252 sayılı Kanun’un 9/3. maddeleri nazara alındığında, zamanaşımı bakımından 765 sayılı Kanun'un sanık lehine bulunduğu, sanığın müsnet suçu 19/02/2004 tarihinde işlediği, 18/09/2006 tarihinde verilen mahkûmiyet kararı ile zamanaşımı süresinin kesildiği,

sanık hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararın ise 10/06/2010 tarihinde kesinleştiği, sanığın 05/02/2015 tarihinde yeniden suç işlediği, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 10/06/2010 tarihi ile denetim süresi içinde yeniden suç işlediği 05/02/2015 tarihleri arasını kapsayan 4 yıl 7 ay 25 günlük sürenin 5271 sayılı Kanun'un 231/8-son cümlesi gereğince duracağı, sanığın mahkûm edildiği tarih ile hükmün açıklandığı tarih arasında zamanaşımını kesen başkaca bir sebep bulunmadığı ve sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilen 18/09/2006 tarihinden itibaren,

hükmün açıklandığı 09/07/2020 tarihine kadar geçen (13 yıl 9 ay 21 gün) süreden, durma süresi (4 yıl 7 ay 25 gün) çıkarıldığında 5 yıllık olağan zamanaşımı süresi tamamlandığı gibi.

19/02/2004 olan suç tarihi ile mahkûmiyet kararının verildiği 09/07/2020 tarihleri arasında geçen zamanda sanığın lehine olan 765 sayılı Kanun'un 102/4 ve 104/2. maddeleri uyarınca belirlenen 7 yıl 6 aylık olağanüstü dava zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğunun anlaşılması karşısında, sanık hakkında dava zamanaşımının dolmuş olması nedeniyle düşme kararı verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesinde, Kabule göre de,

05/07/2012 tarihli ve 28344 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması ve Basın Yayın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanun'un 82. maddesi ile elektrik hırsızlığını düzenleyen 5237 sayılı Kanunun 142/1-f bendi yürürlükten kaldırıldığı, aynı Kanun’un 83. maddesi ile 5237 sayılı Kanunun 163 üncü maddesine eklenen 3. fıkra ile elektrik hırsızlığı suçunun karşılıksız yararlanma suçu olarak düzenlendiği,

dolayısıyla 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un 9/3. maddesindeki “Lehe olan hüküm, önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak, ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenir.” şeklindeki düzenleme karşısında, önceki ve sonraki temel ceza kanunlarının ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak, ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle lehe kanunun belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesinde, isabet görülmemiştir. ” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Sanığın olay tarihinde harici hat çekmek suretiyle kaçak elektrik kullanması şeklindeki eyleminin 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 491/ilk, 522, 523. maddeleri ile 5237 sayılı Kanun'un 163/3. maddesine uyduğunun anlaşılması karşısında, 5237 sayılı Kanun'un 7. ve 5252 sayılı Kanun'un 9. maddeleri uyarınca yapılan değerlendirmede, dava zamanaşımı bakımından, 765 sayılı Kanun'un 491/ilk, 522, 523. maddelerindeki suç için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre,

aynı Kanun'un 102/4. maddesi gereğince tayin olunan 5 yıllık ve 7 yıl 6 aylık dava zamanaşımı sürelerinin 5237 sayılı Kanun’un 66/1-e ve 67/4. maddeleri gereğince tayin olunan dava zamanaşımı sürelerinden daha lehe olduğu ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının,

denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre sanık bakımından hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 10.06.2010 tarihi itibariyle duran zamanaşımının kesinleşen sonraki mahkûmiyete konu suçun işlendiği 05.02.2015 tarihinde yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede.

Sanığa yüklenen ve eylemine uyan 765 sayılı Kanun'un 491/ilk, 522, 523. maddelerindeki suç için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Kanun'un 102/4 ve 104/2. maddeleri gereğince belirlenen 7 yıl 6 aylık dava zamanaşımı süresinin 19.02.2004 olan suç tarihi ile 09.07.2020 olan mahkûmiyet tarihi arasında gerçekleşmiş olduğu gözetilmeden, zamanaşımı nedeniyle davanın düşmesine karar verilmesi gerekirken yargılamaya devamla yazılı şekilde karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, Şanlıurfa