Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/6055 K.2024/13748

Başsavcılığının 26.03.2024 tarihli ve KYB-2024/20699 sayılı kanun yararına bozma isteminin.

"Dosya kapsamına göre; otobüs ile seyahat eden müştekinin, dinlenme tesisinde mola verildiği sırada, kullandığı cep telefonunu mola yerindeki masanın üzerine bırakarak masadan kısa bir süreliğine ayrıldığı, geri geldiğinde telefonun yerinde olmadığını gördüğü, şikayetçi olması üzerine başlatılan soruşturmada, tesiste bulunan kameralardan telefonu alan şahsın aynı dinlenme tesisine gelen bir başka araçta seyahat eden şüpheli olduğunun anlaşıldığı,

şüphelinin seyahat ettiği otobüs şoförüne ulaşılması neticesinde, telefonu müştekiye iletilmek üzere şoföre teslim eden şüpheli hakkında açılan kamu davasında sanığın cezalandırılmasına karar verilmiş ise de, 5237 sayılı Kanun'un 168/1. maddesinde yer alan " Hırsızlık, mala zarar verme, güveni kötüye kullanma, dolandırıcılık, hileli iflâs, taksirli iflâs (…)(1) suçları tamamlandıktan sonra ve fakat bu nedenle hakkında kovuşturma başlamadan önce, failin, azmettirenin veya yardım edenin bizzat pişmanlık göstererek mağdurun uğradığı zararı aynen geri verme veya tazmin suretiyle tamamen gidermesi halinde,

verilecek cezanın üçte ikisine kadarı indirilir.

(2) Etkin pişmanlığın kovuşturma başladıktan sonra ve fakat hüküm verilmezden önce gösterilmesi halinde, verilecek cezanın yarısına kadarı indirilir.” şeklindeki düzenleme karşısında, somut olayda, kovuşturma başlamadan önce soruşturma aşamasında pişmanlık göstererek zararı gidermesi sebebiyle kararda sanığın cezasında indirim yapılırken, 5 yıl olarak tespit edilen temel cezadan anılan Kanun'un 168/1. maddesi gereğince 2/3 oranında indirim uygulanarak 1 yıl 8 ay hapis ve 62/1. maddesi uyarınca 1/6 indirim uygulanarak neticeten 1 yıl 4 ay 20 gün hapis cezasına hükmedilmesi yerine,

5 yıl olarak belirlenen cezasından etkin pişmanlığa ilişkin kanun maddesi gösterilmeden 1/2 oranında indirim yapılarak 2 yıl 6 ay hapis ve 62/1. madde uyarınca 1/6 oranında indirim uygulanarak neticeten 2 yıl 1 ay hapis cezası verilmek suretiyle fazla ceza tayininde isabet görülmemiştir. ” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE - KARAR Dosya kapsamına göre, sanık ...'ın yokluğunda verilen Refahiye Asliye Ceza Mahkemesinin 28.02.2019 tarihli kararının son savunmasında bildirmiş olduğu "Akçaburgaz Mah. 3007 Sokak 12-3 Esenyurt/İSTANBUL" adresine tebliğe çıkarıldığı, tebligatın bila tebliğ iade edilmesi üzerine, bu kez daha önce usûlüne uygun tebligat işlemi icra olunmayan aynı adrese, 25.03.2019 tarihinde 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre tebliğ edildiği anlaşılmakta ise de.

Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre tebliğin usûlüne uygun olarak yapılabilmesi için daha önce aynı adrese kanunun gösterdiği usûllere göre bir tebligat yapılmış olması ve sanığın adres kayıt sisteminde adresinin de bulunmaması gerekmektedir. Aksi hâlde 35. maddeye göre tebligat yapılması mümkün değildir.

Sanığın bilinen son adresine daha önce yapılmış herhangi bir tebligat bulunmadığından kendisine 35. maddeye göre yapılan (MERNİS adresi araştırılmadan) tebligat işleminin usûlsüz olduğunun anlaşılması karşısında; kararın usulüne uygun kesinleşmediği,