Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/7426 K.2025/1148

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü,

1. Hükmün gerekçe bölümünde işlenen suçun özellikleri dikkate alındığında sanığın yeniden suç işlemeyeceği hususunda olumlu bir kanaata varılamadığından bahisle hakkında 5232 sayılı TCK'nın 51. maddesinin uygulanmayacağının belirtilmesine karşın, hüküm fıkrasında tekrar suç işlemeyeceği konusunda yeterli derecede kanaatin oluştuğu gerekçesiyle hısızlık suçundan verilen hapis cezasının ertelenmesi suretiyle çelişkiye düşülmesi,

2. Sanığın cezalandırılmasına karar verilmiş olması karşısında, kendisini vekil ile temsil ettiren katılan lehine hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 14/1. maddesi uyarınca, maktu vekâlet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,