Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/9037 K.2024/11745

Başsavcılığının 28.05.2024 tarihli ve KYB-2024/56989 sayılı kanun yararına bozma isteminin. "Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 23/12/2020 tarihli ve 2020/4411 esas, 2020/5446 sayılı ilâmında yer alan "...

Aynı apartman binasında ayrı dairelerde ikamet eden mağdurların dairelerinin giriş kapıları önünde bulunan ayakkabı dolaplarının içerisinden ayakkabıları çalan sanıkların eyleminin zincirleme şekilde işlenmiş tek bir hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden, mağdur sayısınca üç ayrı hırsızlık suçundan hükümler kurulması suretiyle fazla ceza tayini, Bozmayı gerektirmiş, ... bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnamenin bir nolu bendine uygun iki nolu bendine aykırı olarak BOZULMASINA ..." şeklinde yer alan açıklamalar nazara alındığında, sanığın olay tarihinde,

bakımının yapılması için Zile ilçe sanayisinde ...'e ait servisin önüne bırakılan müştekiler ..., ... ve ...'a ait biçerdöverlerin yakıt deposundan hortum vasıtası ile mazot çaldığı somut olayda, müştekilere ait biçerdöverlerin bakım için sanayide tamirci olan ...'e bırakıldığı ve biçer döverlerin dükkanın önünde park halinde bulunduğu anlaşılmakla, sanığın eyleminin zincirleme şekilde işlenmiş tek bir hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE - KARAR Karar duruşmasında Maltepe 3 Nolu L Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda başka bir suçtan tutuklu olduğu anlaşılan sanık ...'ye 09.02.2016 tarihinde tefhim edilen hükmün yasa yolu bildiriminde 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 263. maddesine göre “bulunduğu cezaevi aracılığıyla vereceği dilekçe ile kararı temyiz edebileceğinin belirtilmemesi" nedeniyle yapılan tefhim işleminin usûlsüz olduğu, ayrıca tefhimden sonra gerekçeli karar sanığa 08.09.2016 tarihinde cezaevinde "okunup anlatılmak" suretiyle tebliğ edilmiş ise de;

tebliğ edilen hükmün yasa yolu bildiriminde ve Tebliğ-Tebellüğ Belgesi içeriğinde aynı Kanun'un 263. maddesine göre “bulunduğu cezaevi aracılığıyla vereceği dilekçe ile kararı temyiz edebileceğinin belirtilmemesi” nedeniyle usûlsüz olduğu ve gerekçeli karar tebliği işlemi geçersiz olduğundan hükmün usulüne uygun kesinleşmediği belirlenmekle;

kesinleşmemiş kararlara karşı kanun yararına bozma isteminde bulunulamayacağından, Zile Asliye Ceza Mahkemesinin 09.02.2016 tarihli kararının sanığa usûlüne uygun olarak (sanığın cezaevinde olması halinde, cezaevindeki sanığa 5271 sayılı Kanun’un 263. maddesine göre tebliği, aksi halde son ifadesinde bildirdiği son bilinen adresine kararın tebliği, bu adrese de tebliğ yapılamaması halinde güncel MERNİS adresine tebliğ yapılmak suretiyle) tebliğ edilmesi ile kesinleştirildikten sonra yeniden kanun yararına bozma isteminde bulunulması mümkün olup, Zile Asliye Ceza Mahkemesinin henüz kesinleşmeyen 09.02.2016 tarihli ve 2014/170 Esas,