Karar Özeti
2. Ceza Dairesi 2025/11182 E. , 2025/18557 K. "İçtihat Metni" İ T İ R A Z MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2022/133 E., 2023/478 K. SUÇ : Kamu malına zarar verme HÜKÜM : Mahkûmiyet İTİRAZNAME GÖRÜŞÜ : Düzelterek onama İTİRAZA KONU KARAR : Düzelterek onama İTİRAZ EDEN : Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı Yargıtay
Karar Detayı
2. Ceza Dairesi 2025/11182 E. , 2025/18557 K. "İçtihat Metni" İ T İ R A Z MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2022/133 E., 2023/478 K. SUÇ : Kamu malına zarar verme HÜKÜM : Mahkûmiyet İTİRAZNAME GÖRÜŞÜ : Düzelterek onama İTİRAZA KONU KARAR : Düzelterek onama İTİRAZ EDEN : Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı Yargıtay 2. Ceza Dairesinin, 02.06.2025 tarihli ve 2024/2685 Esas, 2025/10633 Karar sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 17.09.2025 tarihli ve 2-2024/5036 sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 308/1. maddesinin 2. cümlesinde belirtildiği üzere, süre aranmaksızın yapılan lehe itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, 5271 sayılı Kanun’un 308/2. maddesi gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü: I. İTİRAZ SEBEPLERİ Şereflikoçhisar Asliye Ceza Mahkemesinin yalnızca sanık lehine ve sanık tarafından temyiz edilen 09.02.2016 tarihli ve 2015/536 E., 2016/85 K. sayılı kararında daha ağır cezayı içeren ve kamu malına zarar verme suçundan 2 yıl hapis cezasına ilişkin Şereflikoçhisar 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 31.03.2015 tarihli ve 2015/145 Esas ve 2015/430 Karar sayılı kararı yerine daha az ceza içeren hırsızlık suçundan TCK’nın 141/1. maddesi uyarınca erteli 10 ay hapis cezasına ilişkin Şereflikoçhisar Asliye Ceza Mahkemesinin 13.03.2012 tarihli ve 2011/160 Esas, 2012/95 Karar sayılı ilâmının tekerrüre esas alınmasının, bozmayı gerektirdiği; ancak bozmadan önce verilen hüküm aleyhine temyiz isteği bulunmadığından, bu durumun 1412 sayılı CMUK’un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak oluşturduğu ve buna göre daha ağır ceza içeren 2 yıl hapis cezasına ilişkin Şereflikoçhisar 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 31.03.2015 tarihli ve 2015/145 Esas ve 2015/430 Karar sayılı ilâmının tekerrüre esas alınmasına, ancak 1412 sayılı CMUK’un 326/son maddesi uyarınca, şartlı tahliye süresine eklenecek süre yönünden Şereflikoçhisar Asliye Ceza Mahkemesinin 13.03.2012 tarihli ve 2011/160 Esas, 2012/95 Karar sayılı ilamına konu 10 ay hapis cezanın esas alınmasına karar verilerek hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden sanığın aleyhine olacak şekilde hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmesinin hukuka aykırılık oluşturduğuna ilişkindir. II. GEREKÇE Şereflikoçhisar Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.02.2016 tarihli ve 2015/536 E., 2016/85 K. sayılı kararı ile sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 152/1-a, 62, 53. maddeleri gereğince 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve adlî sicil kaydında yer alan Şereflikoçhisar Asliye Ceza Mahkemesinin 13.03.2012 tarihli ve 2011/160 Esas, 2012/95 Karar sayılı ilamı ile hırsızlık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 141/1. maddesi uyarınca verilen erteli 10 ay hapis cezası esas alınarak cezasının aynı Kanun'un 58. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verildiği; anılan hükmün, sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 6. Ceza Dairesinin, 08.02.2022 tarihli ve 2021/5190 Esas - 2022/1202 Karar sayılı ilamıyla sanığın lehine bozulduğu, bozma üzerine yapılan yargılama neticesinde, Şereflikoçhisar 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.10.2023 tarihli ve 2022/133 E., 2023/478 K. sayılı hükmü ile sanığın aynı uygulama ile 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve adlî sicil kaydında yer alan Şereflikoçhisar Asliye Ceza Mahkemesinin 13.03.2012 tarihli ve 2011/160 Esas, 2012/95 Karar sayılı ilamı ile hırsızlık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 141/1. maddesi uyarınca verilen erteli 10 ay hapis cezası esas alınarak cezasının aynı Kanun'un 58. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verildiği, bozma üzerine verilen bu hükmün ise katılan kurum vekili tarafından temyizi üzerine Dairemizin, 02.06.2025 tarihli ve 2024/2685 Esas, 2025/10633 Karar sayılı kararı ile "Sanık hakkında adli sicil kaydında bulunan tekerrüre esas ilamlardan, en ağırı olan Şereflikoçhisar 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 31.03.2015 tarih, 2015/145 Esas ve 2015/430 Karar sayılı kararının tekerrüre esas alınması gerekirken, Şereflikoçhisar 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2011/160 Esas ve 2012/95 Karar sayılı kararının tekerrüre esas alınması," gerekçesiyle hükmün BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı Kanun'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında TCK'nın 58. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün hüküm fıkrasından çıkartılmasına; yerine "Şereflikoçhisar 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 31.03.2015 tarih, 2015/145 Esas ve 2015/430 Karar sayılı kararının tekerrüre esas alınarak, sanık hakkında hükmolunan cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına” karar verilmek suretiyle diğer yönleri usûl ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, karar verildiği anlaşılmış ise de; Sanığın adlî sicil kaydında bulunan tekerrüre esas ilâmlardan, en ağırı olan Şereflikoçhisar 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 31.03.2015 tarihli ve 2015/145 Esas ve 2015/430 Karar sayılı -kamu malına zarar verme suçundan 2 yıl hapis cezasına ilişkin- ilâmının tekerrüre esas alınması gerektiği gözetilmeden, Şereflikoçhisar Asliye Ceza Mahkemesinin 13.03.2012 tarihli ve 2011/160 Esas, 2012/95 Karar sayılı -hırsızlık suçundan 10 ay hapis cezasına ilişkin- ilâmının tekerrüre esas alınmasının bozmayı gerektirdiği, nitekim Dairemizce de itiraza konu kararda bu yönde bozma yapıldığı, ancak bozma öncesi verilen 09.02.2016 tarihli ilk hükme yönelik aleyhe temyiz bulunmadığı dikkate alınıp 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkı korunarak, 5275 sayılı Kanun'un 108/2. maddesi gereğince mükerrir olan sanık hakkında koşullu salıverme süresine eklenecek miktarın, Şereflikoçhisar Asliye Ceza Mahkemesinin 13.03.2012 tarihli ve 2011/160 Esas, 2012/95 Karar sayılı ve hırsızlık suçundan verilen 10 ay hapis cezası esas alınarak belirlenmesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi nedeniyle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olduğu sonucuna varılmıştır. III. KARAR 1.Gerekçe bölümünde belirtilen nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ KABULÜNE, 2. 5271 sayılı Kanun’un 308/3. maddesi gereği Yargıtay 2. Ceza Dairesinin, 02.06.2025 tarihli ve 2024/2685 Esas, 2025/10633 Karar sayılı düzelterek onama ilâmının KALDIRILMASINA, 3. Şereflikoçhisar 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.10.2023 tarihli ve 2022/133 E., 2023/478 K. sayılı kararının, Gerekçe başlığı altında açıklanan nedenle, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 321. maddesi gereği, İtirazname’ye uygun olarak BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın 1412 sayılı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hükümden tekerrüre ilişkin kısım çıkarılarak, yerine "Şereflikoçhisar 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 31.03.2015 tarihli ve 2015/145 Esas ve 2015/430 Karar sayılı ilâmı ile kamu malına zarar verme suçundan hükmolunan 2 yıl hapis cezası tekerrüre esas alınarak sanık hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve infazdan sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına, ancak bozma öncesi verilen 09.02.2016 tarihli ilk hükme yönelik aleyhe temyiz bulunmaması nedeni ile 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkı korunarak, 5275 sayılı Kanun'un 108/2. maddesi gereğince mükerrir olan sanık hakkında koşullu salıverme süresine eklenecek miktarın, Şereflikoçhisar Asliye Ceza Mahkemesinin 13.03.2012 tarihli ve 2011/160 Esas, 2012/95 Karar sayılı ve hırsızlık suçundan verilen 10 ay hapis cezası esas alınarak belirlenmesine" ibaresinin eklenmesine karar verilmek suretiyle, diğer yönleri usûl ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21.10.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.