Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2025/13155 K.2025/19563

Başsavcılığının 19.09.2025 tarihli ve KYB-2025/103466 sayılı kanun yararına bozma isteminin. "Sanık hakkında, inceleme dışı 21/06/2016 tarihinde işlediği kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan dolayı yapılan yargılama sonucunda Keşan 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 15/02/2018 tarihli ve 2016/552 esas, 2018/138 sayılı kararı ile mahkumiyetine karar verilmesini müteakip, kararın istinaf edilmesi üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi

4. Ceza Dairesinin 11/12/2023 tarihli ve 2023/2929 esas, 2023/2375 sayılı kararı ile bozulmasına karar verildiği anlaşılmakla. Sanığın sabit görülen suçtan dolayı mahkumiyetine ve cezasının 5237 sayılı Kanun’un 58. maddesi gereğince mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiş ise de, tekerrüre esas alınan Keşan 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 15/02/2018 tarihli ve 2016/552 esas, 2018/138 sayılı kararının İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi

4. Ceza Dairesinin 11/12/2023 tarihli ve 2023/2929 esas, 2023/2375 sayılı kararı ile bozulmasına karar verildiği, bu suretle anılan kararın tekerrüre esas alınamayacağının anlaşılması karşısında, sanık hakkında hükmedilen cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilemeyeceği gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Gerekçeli karar başlığında. 05.05.2020 olan suç tarihinin, 04.05.2020 tarihi olarak yanlış yazılmasının, mahâllinde mahkemesince düzeltilmesi mümkün maddi hata olduğu kabul edilerek yapılan incelemede, Hükümlü hakkında tekerrüre esas alınan Keşan 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.02.2018 tarihli ve 2016/552 Esas, 2018/138 Karar sayılı kararı ile verilen mahkûmiyet hükmünün, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi

4. Ceza Dairesinin 11.12.2023 tarihli ve 2023/2929 Esas, 2023/2375 Karar sayılı ilâmı ile bozulduğunun anlaşılması karşısında; anılan kararın tekerrüre esas alınamayacağı ve hükümlünün adlî sicil kaydında tekerrrüre esas alınabilecek başkaca bir mahkûmiyet hükmünün de bulunmadığı, buna göre hükümlü hakkında hükmedilen cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilemeyeceği gözetilmeksizin, yazılı şekilde karar verilmesi Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi talebi yerinde görülmekle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309/4. maddesinin (d) bendi uyarınca bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

III. KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, Keşan