Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2025/13356 K.2025/20017

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu,7499 sayılı Kanun'un 22. maddesi ile 5271 sayılı Kanun'a eklenen geçici 6. maddenin 1. fıkrasının (d) bendi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu,

1412 sayılı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: 1.Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 141, CMK'nın 34/1, 230. maddeleri uyarınca mahkeme kararlarının Yargıtay denetimine olanak verecek biçimde açık ve gerekçeli olması ve Yargıtay'ın bu işlevini yerine getirmesi için gerekçe bölümünde iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin belirtilmesi, mevcut delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterilmesi ve ulaşılan kanaatin belirtilmesi,

delillerle sonuç arasında bağ kurulması gerektiği gözetilmeden, Yüksek Yargıtay 2. Ceza Dairesinin bozma ilamındaki ibarelere atıf yapılmakla yetinilerek yazılı şekilde gerekçesiz hüküm kurulması, 2.Dairemizin bozma karar üzerine duruşma açılmadan, taraflara duruşma gününü bildirir meşruhatlı davetiye tebliği ile duruşmadan haberdar edilmeden ve taraflara bozmaya karşı diyecekleri sorulmadan, tensip ile hüküm kurulmak suretiyle 1412 sayılı Kanun'un 326/2. maddesine muhalefet edilmesi, Bozmayı gerektirmiş, katılan ...