Yargıtay 2. Ceza Dairesi — Kasten Öldürme Kararı (E.2025/13857 K.2026/3443)

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 7499 sayılı Kanun'un 22. maddesi ile 5271 sayılı Kanun'a eklenen geçici 6. maddenin 1.fıkrasının (d) bendi uyarınca temyiz isteklerinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü: Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak.

1.Sanığın, şikâyetçinin polisi aramaması için telefonunu eline almak maksadıyla müdahalede bulunması nedeniyle aralarında meydana gelen arbede neticesinde iş yerinde bulunan camın kırıldığı, sanığın camı kırmaya yönelik kasıtlı bir eyleminin bulunmadığı, mala zarar verme suçunun yalnızca kasten işlenebilecek olup taksirli halinin suç olarak düzenlenmediği dikkate alınarak sanığın unsurları itibarıyla oluşmayan mala zarar verme suçundan beraati gerekirken yazılı şekilde mahkûmiyet hükmü kurulması,