Karar Özeti
2. Ceza Dairesi 2025/16085 E. , 2025/24685 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2019/688 E., 2020/415 K. SUÇ : Hırsızlık HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi İTİRAZNAME GÖRÜŞÜ : Bozma İTİRAZA KONU KARAR : Temyiz isteminin reddi Yargıtay 2. Ceza Dairesinin, 17.09.2025 tarihli ve 2025/9089 Esas, 2025
Karar Detayı
2. Ceza Dairesi 2025/16085 E. , 2025/24685 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2019/688 E., 2020/415 K. SUÇ : Hırsızlık HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi İTİRAZNAME GÖRÜŞÜ : Bozma İTİRAZA KONU KARAR : Temyiz isteminin reddi Yargıtay 2. Ceza Dairesinin, 17.09.2025 tarihli ve 2025/9089 Esas, 2025/15647 Karar sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 28.11.2025 tarihli ve 2-2025/70686 sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 308/1. maddesinin 2. cümlesinde belirtildiği üzere, süre aranmaksızın yapılan lehe itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, 5271 sayılı Kanun’un 308/2. maddesi gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü: I. İTİRAZ SEBEPLERİ Sanığın 12.03.2020 tarihli temyiz dilekçesinde ''lehime olan tüm haklarının tarafıma kullanılıp beraatimi talep ederim" ifadelerine yer vererek, doğrudan olayın sübutuna ilişkin delillerin usûlüne uygun bir değerlendirmeye tabi tutulmadığını ileri sürdüğünden ve maddi hukukla ilgili normların tatbikinde de isabet bulunmadığına işaret ettiğinden bahisle bu doğrultuda anılan dilekçedeki ifadelerin maddi hukuka aykırılık iddiasının varlığı bakımından yeterli bir temyiz nedeni olarak değerlendirilmesi, sanığın temyiz dilekçesinde bir temyiz nedeninin bulunduğu kabul edilerek temyiz isteminin kabulü ile dosyanın esastan incelenmesi ve buna göre mahkûmiyet hükmünün Tebliğnamede belirtilen görüş doğrultusunda BOZULMASINA karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, temyiz isteminin 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 298/1. maddesi uyarınca REDDİNE karar verilmesinin hukuka aykırılık oluşturduğuna ilişkindir. II. GEREKÇE Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin, 03.03.2020 tarihli ve 2019/688 Esas, 2020/415 Karar sayılı kararının, sanık tarafından 12.03.2020 tarihli temyiz sebebi içermeyen dilekçe ile temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 12.02.2025 tarihli noksan ikmali kararı uyarınca, mahallince sanığa 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 295/1. maddesinde öngörülen 7 günlük kanunî süre içerisinde temyiz nedenlerini içeren gerekçeli temyiz dilekçesini sunması yönündeki ihtarın 28.05.2025 tarihinde yapıldığı, ancak sanığın yeniden 29.05.2025 tarihli temyiz sebebi içermeyen ek dilekçe sunduğu ve bunun üzerine Dairemizin 17.09.2025 tarihli kararı ile sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca REDDİNE karar verildiği belirlenmekle; Her ne kadar Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca, sanığın 12.03.2020 tarihli temyiz dilekçesinde ''lehime olan tüm haklarının tarafıma kullanılıp beraatimi talep ederim" ifadelerine yer vererek, doğrudan olayın sübutuna ilişkin delillerin usûlüne uygun bir değerlendirmeye tabi tutulmadığını ileri sürdüğünden ve maddi hukukla ilgili normların tatbikinde de isabet bulunmadığına işaret ettiğinden bahisle bu doğrultuda anılan dilekçedeki ifadelerin maddi hukuka aykırılık iddiasının varlığı bakımından yeterli bir temyiz nedeni olarak değerlendirilmesi, sanığın temyiz dilekçesinde bir temyiz nedeninin bulunduğu kabul edilerek temyiz isteminin kabulü ile dosyanın esastan incelenmesi gerektiği belirtilerek İTİRAZ kanun yoluna başvurulmuş ise de; sanık tarafından dosyaya sunulan ve 12.03.2020 tarihli olup içeriğinde "...Ancak verilen bu kararın haksız bir karar olduğuna inandığım için Anayasal hakkım olan temyiz hakkımı kullanmak istiyorum. Mağduriyetimin son bulması adına infazımın durdurulup kararın bozulup lehime olan tüm haklarımın tarafıma kullanılıp beraatimi ya da yeniden yargılanmayı... arz-talep ederim." ifadelerine yer verildiği anlaşılan temyiz dilekçesinde, Kanunun aradığı manada temyiz sebeplerinin bulunmadığı değerlendirildiğinden, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olmadığı sonucuna varılmıştır. III. KARAR 1- Gerekçe bölümünde belirtilen nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ REDDİNE, 2- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazı yerinde görülmediğinden, 6352 sayılı Yasa ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 308. maddesinin 3. fıkrası gereğince itirazı incelemek üzere dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kuruluna GÖNDERİLMESİNE, 30.12.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.