Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2025/4013 K.2025/9239

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak.

Sanık hakkında verilen 07.10.2015 tarihli hükmün sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine bozulması ve aleyhe temyiz istemi bulunmaması nedeniyle, yeniden hüküm kurulurken bozma öncesi kurulan hükümde 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesinde düzenlenen tekerrür hükümleri uygulanmaması hususunun, 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca sanık lehine kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilmeden sanık hakkında yazılı şekilde tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmesi,