Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2025/5748 K.2025/11460

Kurulunun 09.07.2020 tarihli ve 2019/1-52 Esas, 2020/359 Karar, 12.03.2020 tarihli ve 2018/1-337 Esas, 2020/176 Karar, 23.10.2018 tarihli ve 2017/1-842 Esas, 2018/457 Karar sayılı kararlarında belirtildiği üzere; temyiz kanun yolu başvurusunda bulunulduktan sonra,

ilgililerin temyiz başvurusundan "Feragat" ya da "Vazgeçme" vb. içerikli taleplerinin, kanun yoluna başvurma hakkından feragat kapsamında değil, yapılan kanun yolu başvurusunun geri alınmasını düzenleyen 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 266. maddesi kapsamında değerlendirilmesi ve talep içeriğinin açıkça temyiz başvurusunun geri alınması diğer bir deyişle yapılan temyiz başvurusundan vazgeçme iradesini yansıtıp yansıtmadığına bakılmasının gerekeceği, iradenin açıkça yapılan temyiz başvurusundan vazgeçmeye yönelik olması hâlinde,

temyiz davasının açılabilmesi için gerekli olan "İstek" de ortadan kalkmış olacağından vazgeçilen bu temyiz davasından dolayı Yargıtayca temyiz incelemesinin yapılamayacağı, bu itibarla somut olayda sanık müdafii 12.02.2025 tarihinde temyiz isteminde bulunmadan önce sanığın 11.02.2025 tarihli “Almış olduğum hapis cezasının onaylanmasını istiyorum, temyiz hakkımdan feragat ediyorum” şeklindeki dilekçesinin yazım tarihi itibarıyla ortada bir temyiz isteği henüz bulunmadığından temyizden vazgeçme durumunun da söz konusu olamayacağı belirlenerek,

temyiz isteminin reddine ilişkin 21.02.2025 tarihli ek kararın kaldırılmasına karar verilmek suretiyle yapılan incelemede, Tebliğname'deki ek kararın onanmasına dair görüşe iştirak edilmemiştir.

I - Konut dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde, Adana Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 05.02.2025 tarihli ve 2025/763 Esas, 2025/378 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü: Sanık hakkında, Dörtyol 7. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.01.2025 tarihli ve 2024/624 Esas, 2025/54 Karar sayılı kararı ile konut dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 116/1, 119/1-b, 151/1,

53 ve 58. maddeleri uyarınca sırasıyla kurulan 12 ay ve 4 ay hapis cezaları ile mahkûmiyet hükümlerine konu cezaların türü ve miktarları ile istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen esastan ret kararı ve bu karara yönelik temyizin niteliği karşısında. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/2-a maddesinde yer verilen.

“İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçların, aynı Kanun’un 286/3. maddesi kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanık müdafiinin temyiz isteminin, aynı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye aykırı olarak REDDİNE, II - Hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde,

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: 5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin "Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır.

Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır” ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise. “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir” şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz isteminin, sanığın tüm aşamalarda verdiği tutarlı savunmalarında hırsızlık kastının olmadığını, güven ilişkisine binaen depodan malzeme aldığını, daha sonra iade edeceğini belirttiğine, bu savunmasına itibar edilmemesini gerektirir dosya kapsamında bir delil bulunmadığına, verilen kararda etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmamasının da hem delil durumuna hem de yasaya aykırı olduğuna,

sanığın bir adet çim biçme makinası ve 50 metre kadar bir top kablo aldığını kabul etmiş olup bunun dışında katılan tarafın zararının daha fazla olduğu iddiasının ise ispatlanmadığına, sanığın kendi isteği ile kolluk kuvvetlerine suça konu eşyaları tam ve eksiksiz olarak teslim etmiş bulunduğundan katılanın zararının olmadığının kabul edilmesi ve sanığın etkin pişmanlık hükümlerinden yararlandırılması gerekmekte iken lehe olan hükmün uygulanmamasının usûl ve yasaya aykırı olduğuna, ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede.

Sanık hakkında kurulan hükümde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla istinaf isteminin esastan reddine dair karar hukuka uygun bulunduğundan, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz nedenlerinin reddiyle, 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca, usûl ve yasaya uygun olan Adana Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN Tebliğname'ye değişik gerekçeyle uygun olarak ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Dörtyol 7. Asliye Ceza Mahkemesine,