Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2025/6394 K.2025/12461

Sanığın temyiz isteminin süresinde olmadığından bahisle reddine dair ek kararın karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu,

karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu,7499 sayılı Kanun'un 22. maddesi ile 5271 sayılı Kanun'a eklenen geçici 6. maddenin 1.fıkrasının (d) bendi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu 1412 sayılı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle,

gereği düşünüldü: Karar tarihinde cezaevinde bulunan sanığın yüzüne verilen hükmün yasa yolu bildiriminde 5271 sayılı Kanun'un 263. maddesine göre “bulunduğu cezaevi aracılığıyla vereceği dilekçe ile kararı temyiz edebileceğinin belirtilmemesi nedeniyle tefhimin usulsüz olduğu belirlenmiş ise de; sanığın cezaevi idaresi aracılığıyla mahkemeye gönderdiği, 08.10.2015 tarihli içtimaya itiraza ilişkin dilekçesinin bulunduğunun anlaşılması karşısında; anılan tarih itibariyle karardan ve 5271 sayılı Kanun'un 263. maddesinde belirtilen usuldan haberdar olması,