Karar Özeti
2. Ceza Dairesi 2025/7250 E. , 2025/15495 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Ceza Dairesi EK KARAR TARİHİ : 02.01.2019 SAYISI : 2018/1586 E., 2018/2204 K. SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun esastan reddi, temyiz isteminin reddi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama, ek kararın onanması I-
Karar Detayı
2. Ceza Dairesi 2025/7250 E. , 2025/15495 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Ceza Dairesi EK KARAR TARİHİ : 02.01.2019 SAYISI : 2018/1586 E., 2018/2204 K. SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun esastan reddi, temyiz isteminin reddi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama, ek kararın onanması I- Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığını ihlâli suçlarından verilen temyiz isteminin reddine dair ek karara yönelik temyiz isteminin incelenmesinde Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/2-a maddesinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile aynı Kanun’un 296/1. maddesinin ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş ise …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm uyarınca; Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin 02.01.2019 tarihli ve 2018/1586 Esas, 2018/2204 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden suça sürüklenen çocuğun temyiz isteminin, aynı Kanun’un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, II- Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde Sanık hakkında, Aksaray 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 02.02.2018 tarihli ve 2016/291 Esas, 2018/103 Karar sayılı kararı ile hırsızlık suçundan, 5 yıl 7 ay 15 gün hapis cezasına hükmedildiği, sanık ve müdafiinin istinaf başvuruları üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin 16.11.2018 tarihli kararı ile istinaf başvurularının esastan reddine karar verildiği, devamında sanığın temyiz istemi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesinin 02.01.2019 tarihli ek kararı ile hükmün 5271 sayılı CMK'nın 286/2-a. maddesi uyarınca temyiz edilemez kararlardan olması nedeniyle temyiz isteminin reddine karar verildiği, ancak 5271 sayılı CMK'nın 286/2-a maddesinde "İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları"nın temyiz incelemesine tabi olmadığının düzenlendiği, sanık hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı TCK'nın 142/2-h, 143 ve 35. maddelerinin tatbiki ile 5 yıl 7 ay 15 gün hapis cezasına hükmedildiği ve sonuç cezanın beş yılın üstünde hapis cezası olması nedeniyle sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyizi kabil olduğu anlaşıldığından; sanık hakkında hırsızlık suçundan ... Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesi tarafından 02.01.2019 tarihinde verilen temyiz isteminin reddine dair ek karar kaldırılarak 16.11.2018 tarihli karara yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde; İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: 5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin "Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır" ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir" şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanığın temyiz isteminin üzerine atılı suçu işlemediğine, katılanlar ile arasında husumet olduğu için kendisini suçladıklarına, somut delil bulunmadan hakkında ceza verildiğine, mağdur duruma düştüğüne ve cezanın azaltılmasını talep ettiğine; sanık müdafiinin temyiz isteminin, sanığın üzerine atılı suçlamaları kabul etmediğine, hırsızlık suçunu işlediğine dair dosyada herhangi bir delil bulunmadığına, katılanların sanığın yüzünü görmedikleri halde teşhis ettiklerine, sanığın diğer suça sürüklen çocuğa beyanlarının uyuşması için telkinde bulunmasının da delil olarak değerlendirilemeyeceğine, sanığın beraati yerine hukuka ve hakkaniyete aykırı olarak cezalandırılması cihetine gidilmesinin yerinde olmadığına ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede; Sanık hakkında kurulan hükümde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla istinaf başvurusunun esastan reddine dair karar hukuka uygun bulunduğundan, sanığın ve müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz nedenlerinin reddiyle, 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca, usûl ve yasaya uygun olan ... Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca ... 2. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise .... Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16.09.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.