KÜNYE
2. Ceza Dairesi 2026/1550 E., 2026/4537 K.
- Karar tarihi
- 5 Mart 2026
- Konu
- Dolandiricilik İban Magduriyeti
- Mahkemesi
- Ceza Dairesi
- Sayısı
- 2019/2257 E., 2020/1804 K
- Suçlar
- Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli, kamu malına zarar verme
- Hükümler
- İstinaf başvurusunun esastan reddi
- Tebliğname görüşü
- Ret, onama İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi gerekçeli karar başlıklarında bina veya eklentileri içinde muhafaza altına alınmış eşya hakkında hırsızlık suçu yerine kamu kurum ve kuruluşlarındaki eşya hakkında hırsızlık suçu olarak gösterilmesi mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak kabul edilmiştir. I-
Karar Detayı
569 kelime·3 dk okuma
Sanık müdafiinin temyiz isteminin incelenmesinde Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin 22.10.2020 tarihli ve 2019/2257 Esas, 2020/1804 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü.
Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin 22.10.2020 tarihli ve 2019/2257Esas, 2020/1804 Karar sayılı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararının elektronik ortamda Elektronik Tebligat Yönetmeliği'nin 9. maddesinde belirtildiği üzere UETS elektronik tebligat mesajını zaman damgasıyla ilişkilendirerek 02.11.2020 tarihinde muhatabın elektronik adresine ulaştırmış olup, elektronik yolla tebligat muhatabın elektronik adresine ulaştığı tarihi izleyen beşinci günün sonunda yapılmış sayılacağından, gerekçeli kararın 02.11.2020 tarihinde sanık müdafiine teblig edildiği,
15 günlük temyiz süresinin son gününün 22.11.2020 tarihine rastladığı anlaşılmakla, sanık müdafiinin, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 291/1. maddesinde belirlenen 15 günlük kanunî süre geçtikten sonra 23.11.2020 tarihinde temyiz isteminde bulunduğu anlaşılmakla, sanık müdafiinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak REDDİNE, II- İş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve kamu malına zarar verme suçlarından kurulan hükümlere yönelik sanığın temyiz isteminin incelenmesinde Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin 22.10.2020 tarihli ve 2019/2257 Esas,
2020/1804 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü. Hükmolunan cezaların miktar ve türleri gözetildiğinde, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/2-a maddesi uyarınca, "İlk Derece Mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları"nın temyizi mümkün olmadığından,
sanığın temyiz isteminin 5271 sayılı Kanun'un 298. maddesi uyarınca Tebliğname'ye uygun olarak REDDİNE, III- Hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik sanığın temyiz isteminin incelenmesinde İlk Derece Mahkemesince hırsızlık suçundan verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın.
5271 sayılı Kanun'un 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: 5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır.
Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.
Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek; sanığın temyiz isteminin ''olay yerinde parmak izinin veya kamera görüntüsünün bulunmadığına, olay yerinde M.P. isimli başka bir şahsın parmak izinin tespit edildiğine, beraat kararı verilmesi gerektiğine '' yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede.
Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, sanığın yerinde görülmeyen temyiz nedenlerinin reddiyle, 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi uyarınca, usûl ve yasaya uygun olan Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA, dava dosyasının, aynı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Şarkışla Asliye Ceza Mahkemesine,
Özgün Analiz
Olay Özeti
Olay Özeti: Sanık hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve kamu malına zarar verme suçlarından kurulan hükümlere yönelik istinaf başvurusu Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesince esastan reddedilmiştir. Müdafi kararın UETS üzerinden 02.11.2020'de elektronik adresine ulaşmasına rağmen temyiz dilekçesini 23.11.2020'de vermiş; sanık ise ayrıca kendisi temyiz etmiştir.
Hukuki İlke
Hukuki İlke: Elektronik Tebligat Yönetmeliği'nin 9. maddesi uyarınca elektronik tebligat, mesajın muhatabın adresine ulaştığı tarihi izleyen beşinci günün sonunda yapılmış sayılır ve CMK 291/1'deki 15 günlük temyiz süresi buna göre hesaplanır; süresinden sonra yapılan temyiz istemi CMK 298/1 gereği reddedilir. Beş yıl ve altı hapis cezalarına ilişkin istinaf ret kararları da CMK 286/2-a gereği temyize kapalıdır.
Uygulama Sonucu
Uygulama Sonucu: Müdafiin temyizi bir gün geçtiği için süre yönünden, sanığın iş yeri dokunulmazlığı ve kamu malına zarar verme hükümlerine yönelik temyizi ceza miktarı yönünden reddedilmiş; hırsızlık hükmü ise parmak izi ve kamera görüntüsü bulunmadığı itirazı yerinde görülmeyerek onanmıştır; gerekçeli karar başlığındaki suç adı yanlışlığı mahallinde düzeltilebilir yazım hatası sayılmıştır.
Dava Strateji Notu
Dava Strateji Notu: UETS tebligatında sürenin, mesajın ulaştığı günü izleyen beşinci günün sonunda başladığı unutulmamalı ve temyiz süresi bu tarihten itibaren gün gün hesaplanmalıdır; bir günlük gecikme dahi istemin incelenmeksizin reddine yol açar. Olay yerinde üçüncü kişiye ait parmak izi bulunması gibi maddi vakıa itirazlarının temyizde tek başına sonuç almadığı, delil tartışmasının istinaf aşamasında tüketilmesi gerektiği görülmektedir.