Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2010/1587 K.2011/2311

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm kusur, maddi manevi tazminat ve nafakalar yönünden temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Yerel mahkemenin de kabulünde olduğu üzere taraflar boşanmaya sebep olarak gösterdikleri olaylar sonrasında birarada yaşamaya devam etmişler, birbirlerinden kaynaklanan kusurlu davranışları affetmiş en azından hoşgörüyle karşılamışlardır.

Türk Medeni Kanununun 166/1-2 maddesi uyarınca; boşanma kararı verilebilmesi için evlilik birliğinin, ortak hayatı sürdürmeleri eşlerden beklenmeyecek derecede temelinden sarsıldığının sabit olması gerekir. Oysa dinlenen davacı tanıklarının sözlerinin bir kısmı Türk Medeni Kanununun 166/1 maddesinde yer alan temelinden sarsılma durumunu kabule elverişli olmayan beyanlar olup, bir kısmı ise, sebep ve saiki açıklanmayan ve inandırıcı olmaktan uzak izahlardan ibarettir. Bu itibarla davanın reddi gerekirken delillerin takdirinde hataya düşülerek yetersiz gerekçe ile boşanmaya karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır. Ancak bu yön temyiz edilmediğinden bozma sebebi yapılmamış yanlışlığa işaret olunmakla yetinilmiştir.

2-Temyiz sebeplerine hasren yapılan incelemede;

a)Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davacı-davalı kadının aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

b)Davacı-davalı kadının boşanma yüzünden yoksulluğa düşüp düşmeyeceği mal varlığı ve geliri olup olmadığı araştırılmadan eksik inceleme ve araştırma ile hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.